Big Bang Fiction Yaoi

 “เฮ้ย! ไม่ได้นะ ห้ามหลับๆ ๆ ๆ” จียง ตบหน้าตัวเองเบาๆ 2-3 ที เพื่อดึงสติกลับมา

 “ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ต่อไม่ไหวแน่ๆเลย” จียงบ่น ... อะไรมันจะเพลียได้ขนาดนี้นะ 

“นี่ จียง บ่นอะไรอยู่คนเดียวน่ะ?” เทมโป ที่ยืนอยู่ข้างหลังเอ่ยถาม

 “เทม...เทมโป นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่” จียงถามกลับอย่างหวาดๆ  

“ก็ตั้งแต่ที่นายบอกว่า...เรามีอะไรกับ 4 คนนั้นแล้วจริงๆหรอเนี่ย ไงล่ะ” เทมโปเอ่ยล้อหน้ายิ้มๆ ตอนนี้ใบหน้าของจียงแดงเรื่อด้วยความเขินอาย 

“อ่ะ จะบ้าหรอ พูดออกมาได้” จียงตะโกนกลับแก้เขิน

 “ก็...นายถาม” เทมโปพูดพร้อมกับโน้มริมฝีปากของตนลงประกบกับริมฝีปากของจียง

“อื้อ....อื้อ” จูบอันรุนแรงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนา ของเทมโป ทำให้รืมฝีปากของจียงช้ำแดง แม้ว่าจียงจะพยายามเบี่ยงหน้าหลบแล้วก็ตามแต่ก็ไม่พ้นอยู่ดี

 “นี่ อุส่าต์ได้อยู่ด้วยกัน 2 คนทั้งทีนะ ตั้งแต่ครั้งนั้นแล้ว ฉันก็ไม่มีโอกาสได้กอดนายเลยนะ” เมื่อเทมโปเห็นว่าจียงเริ่มขัดขืนหนักขึ้น เขาจึงพูดขึ้นมา

 “อย่าขัดขืนเลยนะ นายก็รู้นี่น่าว่า ถ้าอีก 3 คนมาเห็นฉันกับนายในสภาพนี้ นายเองนั่นแหล่ะที่จะลำบาก คิดหรอว่าเจ้าพวกนั้นจะยอมเสียเปรียบฉันแล้วปล่อยนายไปง่ายๆ” เทมโปพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เล่นเอาจียงสะอึก 

‘โดนคนเดียวดีกว่าโดน 4 คนล่ะวะ’ จียงคิด ก่อนจะโน้มลำคอของเทมโปลงมาเพื่อประกบริมฝีปาก ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม เทมโปละริมฝีปากออกมาเริ่มเล็มเลียไปบนผิวกายขาวเนียนของจียงพร้อมกับฝ่ามือร้อนผ่าวลากเลื่อนลงไปจนถึงต้นขาขาวนวลสวย ก่อนจะเลื่อนขึ้นมากอบกุมบริเวณส่วนกลางลำตัวของจียง 

“อ้ะ...อื้อ” จียงคราวเสียแผ่ว เพราะฝ่ามือของเทมโปเลื่อนเข้ามาในกางเกงของเขา ก่อนที่มืออีกข้างจะปลดเข็มขัดกางเกง เทมโปค่อยๆถอดกางเกงของจียงออก ทั้งๆที่ฝ่ามืออีกข้างยังปรนเปรอด้านหน้าของจียงไม่หยุด จียงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ รู้สึกตัวอ่อนวูบ ไม่มีแรง ถ้าไม่ได้เทมโปจับไว้ เขาคงร่วงลงไปกับพื้นเป็นแน่ เทมโปเห็นดังนั้นจึงค่อยๆอุ้มจียงขึ้น ไปวางไว้บนเตียงนุ่ม ก่อนที่จะทาบทับตัวเองตามลงมา และประกบจูบกับจียงอีกครั้ง ฝ่ามือข้างหนึ่งก็กอบกุมส่วนอ่อนไหวของจียงไว้ ส่วนฝ่ามืออีกข้างก็ค่อยๆ ปลดกางเกงของตัวเองออก 

“นี่ จียง เป็นไงบ้าง รู้สึกดีไหม?” เทมโปละริมฝีปากของเขาที่ประกบอยู่กับริมฝีปากของจียง แต่ก็ยังคงคลอเคลียที่ริมฝีปากแดงอยู่ เอ่ยถาม

 “อ๊ะ...อืม ดี ...อีก นะ จูบ....อีกสิ เทมโป” จียงที่กำลังเคลิ้มกับสัมผัสที่เทมโปปรนเปรอให้เอ่ยขอขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว 

“นายก็ช่วยฉันบ้างสิ” พอเทมโปพูดจบ เขาก็ละมือข้างที่กำลังกอบกุมส่วนอ่อนไหวของจียงมาจับมือของจียงไว้ แล้วเอื้อมมาจับที่แก่นกายของตนเอง

 ‘ใหญ่ ชะมัด เจ้าเทมโปบ้า ม- ไม่เอาแล้ว’ จียงคิด ก่อนที่จะชักฝ่ามือกลับ

 “ทำไมล่ะ จียง ทีฉันยังทำให้นายเลย นายก็ทำบ้างสิ” เทมโปเอ่ยถามอย่างหงุดหงิด 

“กะ...ก็ ของนายมัน...ใหญ่นี่นา ฉันกลับ ไม่เอาแล้ว นะ เลิกเถอะนะ เทมโป” จียงเอ่ยขอเสียงอ่อน...ที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากจะหยุดหรอกนะ แต่พอได้จับของเทมโปแล้ว ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา ถ้าเข้ามาในตัวเขาล่ะก็ คงต้องเจ็บมากแน่ๆ เลย 

“เลิกได้ไง มาถึงขึ้นนี้แล้ว” เทมโปเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ หากจียงรู้ตัวว่าทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจอย่างแรง หลังจากนี้เขาจะต้องเดือดร้อนแน่ๆ 

“อ๊ะ...อย่า...อย่า เทมโป !! ไม่!!!” จียงร้องเสียงหลง เขาพยายามเกร็งขาเพื่อไม่ให้เทมโปแยกมันออกจากกันได้ เทมโปเริ่มรำคาญจึงผละมือของตนออกจากมือของจียง แล้วเปลี่ยนมาช่วยกันรั้งเรียวขาทั้งสองข้างของจียงให้แยกออกจากกัน จนจียงหมดปัญญาและเรี่ยวแรงจะต่อต้าน ขายาวเรียวสวยถูกยกแยกออกจากกันอย่างง่ายดาย ต่อมาเรียวนิ้วของเทมโปก็เริ่มรุกรานเข้ามา จนจียงสะดุ้ง 

“หยุดนะ!!เทมโป อย่า ม...ไม่ ไม่!!!” จียงกรีดร้องสุดเสียง เรียวนิ้วที่เหมือนเป็นสิ่งแปลกปลอมสร้างความเจ็บปวดให้เขาไม่น้อย แม้จะเป็นเพียงหนึ่งก็ตามที

 “อยู่เฉยๆเถอะน่า แล้วทุกอย่างมันจะดีเอง” เทมโปตอบกลับไป เรียวขาของจียงที่เขาใช้กำลังขืนไว้ให้แยกออกสั่นระริกจนน่าสงสาร แต่เขาจะหยุดไม่ได้ ยังไงก็หยุดตรงนี้ไม่ได้แล้ว เพราะตอนนี้ใบหน้าของจียงช่างดูเย้ายวนนัก เทมโปเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปอีก จียงยิ่งร้องคราวดังขึ้น

 “อย่า...เทมโป...ได้โปรด...หยุดทีเถอะ...อย่าทำ....แบบนี้...ฮึก...อ้ะ...อ๊า....” จียงคราวกระเส่าเมื่อเทมโปถอนนิ้วออกไป เขาคิดว่าเทมโปคงล้มเลิกความตั้งใจ ยอมปล่อยเขา แต่เขาคิดผิด ... สิ่งที่แทรกเข้ามาในร่างของเขาแทนเรียวนิ้วเหล่านั้นยืนยันได้ดีกว่าเขาคิดผิดทั้งหมด จียงไม่อาจทานทนได้อีกต่อไป น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงรินไม่ขาดสาย ร่างของเขาสั่นเกร็งกว่าจะหยุดลงได้ก็เมื่อเทมโป รุกเข้ามาได้ทั้งหมดและหยุดนิ่งเพื่อให้เขาได้หายใจ 

“ไม่...เทม...อะ...เทมโป....ไม่...ฉันเจ็บ....อย่า” จียงวอนขอทั้งน้ำตา

เทมโปกำลังขยับเคลื่อนกายเข้าออกเป็นจังหวะและเร่งเร็วขึ้นตามใจตน เทมโปรับรู้ความทรมานของจียงจึงได้ย้ายฝ่ามือข้างหนึ่งไปทำหน้าที่ปลุกเร้าอารมณ์ของจียง เพื่อให้อีกฝ่ายได้รับรู้ถึงความสุขสมเช่นที่เขาได้รับบ้าง  ฝ่ายจียงเองร่างกายก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบโต้ไปตามธรรมชาติ  เทมโปกระตุ้นอารมณ์ และสนองให้จียงอย่างเต็มที่ ฝ่ายเทมโปเองก็สนองความต้องการของตนเองกับร่างของเขาเท่าที่ตนต้องการเลยก็ว่าได้ ในที่สุดอารมณ์ของจียงก็มาถึงจุดสิ้นสุด พร้อมๆกับที่เทมโปกระแทกร่างใส่เขาเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับการปลดปล่อย

 “อ๊ะ....อื้อ” จียงเผลอครางออกมา เมื่อเทมโปถอนกายออกไป คราบน้ำสีขาวขุ่นไหลเปื้อนลงมา ตามแนวขาของจียง เทมโปลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า

 “วันนี้นายนอนพักเถอะนะ เลิกแต่งเพลงได้แล้ว ที่เหลือฉันจะดูเอง” เทมโปพูดก่อนที่จะเปิดประตูออก แต่ทว่า... 

“พ-พวกนาย มาอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่” เทมโปพูดกับสมาชิกวงที่เหลืออีก 3 คน ที่ตอนนี้กำลังออกันอยู่หน้าประตู ด้วยสีหน้าหงุดหงิด 

“พี่เทมป์ แย่ที่สุดเลย คิดจะยึดพี่จียงไว้คนเดียวหรอไง ถึงได้แอบมาทำตอนที่พวกผมหลับน่ะ นี่ถ้าไม่ได้ยินเสียงพี่จียงคราว พวกผมก็คงไม่รู้” ซึงรี น้องเล็กของวง เอ่ยอย่างหัวเสีย 

“ใช่...พวกเราเองก็อยากทำกับจียงเหมือนกันนะว้อย.” แดซองพูดขึ้นมาบ้าง

 “นายออกไปเลยเทมโป คราวนี้ตาเราบ้างล่ะ” แทยังเอ่ยเสียงเข้ม 

“อ-เอ่อ เดี๋ยวก่อน พวกนายคงไม่ได้คิดจะมีอะไรกับฉันตอนนี้ใช่ไหมเนี่ย?” จียงถามอย่างหวาดๆ 

“ไม่ต้องห่วงนะฮะ พี่จียง ผมจะทำให้พี่ครางเสียงดังกว่าพี่จียงอีก” ซึงรีตอบ

 “โทษทีนะ จียง ไม่คิดว่าพวกนี้จะตื่นง่ายขนาดนี้ แต่ยังไงฉันก็ลูกผู้ชายพอ ตามที่ตกลงกันไว้ว่านายเป็นของเราทุกคน ยังไงฉันก็คงห้ามเจ้าพวกนี้ไม่ได้ซะด้วย” พอเทมโปพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป 

“จียง เรามาสนุกกันต่อนะจ๊ะ” แดซองบอกพร้อมกับถอดเสื้อของตัวเองบอก 

“คืนนี้ยังอีกยาวนานนะ ว่าไหม?” แทยังว่าก่อนจะเดินเข้าไปหาจียงพร้อม แดซอง และซึงรี 

“มะ...ไม่...ไม่เอาแล้วนะ...ฉะ...ฉันไม่ไหวแล้ว...อ๊ะ อ๋า....”

THE END

สั้น รั่ว ป่าเถื่อนมาก 555+ สงสาร G ว่ะ

edit @ 28 Oct 2008 14:32:43 by Gypsy is VIP

edit @ 11 Dec 2008 12:33:16 by Gypsy is VIP