Big Bang Fiction Yaoi

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ

ชาย รัก ชาย

เพราะฉะนั้น ถ้าคุณรับไม่ได้

ก็กรุณาปิดไปซะ

แต่ถ้ายังอยากจะอ่านต่อล่ะก็

เชิญอ่านต่อได้เลย

 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Title : My Leader 5

Writer : Gypsy

Pairing : ... x Jiyong

Rating : Nc. 17

Author note : ฟิคจับจียงกดไม่เหมาะสำหรับคนรักเดียวใจเดียวค่ะ 

"เฮ่อ! ถึงโรงแรมซะที เหนื่อยชะมัด" ร่างบางบ่นก่อนจะทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างเหนื่อยอ่อน

วันนี้สมาชิกวง Big Bang ทั้ง 4 คน ต้องมาโปรโทมอัลบั้มใหม่ที่ประเทศญี่ปุ่น ขาดก็แต่แดซองที่ตอนนี้ติดซ้อมละครเวทีอยู่จึงไม่ได้เดินทางมาพร้อมกัน แต่จะตามมาเย็นนี้แทน

"ว้าว โรงแรมแบบญี่ปุ่นเลยแฮะ ขนาดที่นอนยังเป็นฟูกเลย" ซึงรีน้องเล็กของวงเอ่ยอย่างตื่นเต้น

"ที่นี่มีบ่อน้ำพุร้อนด้วยนะ เอาไง?" แทยังเอ่ยแนะนำ

"ต้องไปทำงานต่อนี่นะ ไว้กลับมาค่อยลองไปดูแล้วกัน" จียงว่าพลางลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเอ่ยปากถามเพื่อนร่วงวงทั้ง 3 คน

"แล้วทำไม? พวกนายต้องมาออกันที่ห้องฉันด้วยเนี่ย กลับไปที่ห้องของพวกนายได้เซ่! ไปเตรียมตัวทำงานได้แล้ว" เอ่ยปากไล่ จนคนที่ถูกกล่าวหาต้องทยอยกันออกจากห้องไป

++++++++++++++++++++++++++++++++++

สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นไล้เบาๆ ไปตามใบหน้า ซอกคอ และหน้าอก ให้ความรู้สึกสบายจนจียงต้องส่งเสียงครางในลำคอออกมาอย่างมีความสุข และแม้สัมผัสนั้นจะเริ่มเลื้อยไปตามเรียวขา ซอกซอนลึกยังส่วนบริเวณที่เป็นส่วนตัว ร่างบางก็ไม่มีทีท่าว่าจะขัดขืนแต่อย่างใด

ใบหน้าสวยปรากฏสีแดงเรื่อนิดๆ หันตะแคงซุกลงกับหมอนใบนุ่ม พลางอ้าปากหอบหายใจน้อยๆ ทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท เห็นดังนั้นเจ้าของสัมผัสยิ่งได้ใจ ปลดยูคาตะของอีกฝ่ายออก แล้วจัดการสัมผัสต่อ

"อา...อือ...ฝัน...ดีจัง..." จียงเผลอละเมออออกมาทำให้คนฟังต้องกลั้นหัวเราะ แล้วก้มลงมองอย่างมาดหมายว่าจะทำอะไรกับคนขี้เซาคนนนี้ต่อดี

"อือ....อ๊ะ...!!" เปลือกตาบางกระตุกน้อยๆ แล้วเปิดขึ้นช้าๆ เพราะรู้สึกถึงการล่วงล้ำบริเวณช่องทางด้านหลังซึ่งล้ำลึกขึ้นทุกขณะ พอปรับสายตาได้ ภาพที่เห็นทำให้ร่างน้อยผู้ยังตื่นไม่เต็มตาขมวดคิ้วอย่างงุนงง

"...แด...ซอง...?" คนถูกเรียกยิ้มหวานจนตาหยี พลางก้มลงจูบเบาๆ บนพวงแก้มขาว

"อรุญสวัสดิ์ เอ...ไม่สิ สายสวัสดิ์ต่างหาก แต่จนป่านนี้แล้วยังไม่ตื่นอีก ฉันก็จะขอเข้าไปเองล่ะนะ" แดซองย้ำคำพูดด้วยการกดปลายนิ้วแล้วกดเข้าลึกยิ่งขึ้น ก่อนก้มลงจูบปิดปากซึ่งกำลังจะส่งเสียงประท้วงของจียงเอาไว้

เรียวขาขาวสั่นกระตุกเบาๆ แล้วยกขึ้นตั้งชันตามสัญชาติญาณ สิ่งเดียวที่จียงกำลังคิดก็คือ 'นี่เขากำลังถูกลักหลับอยู่สินะ'

"มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?" ร่างบางถามเสียงแผ่ว

"ก็ตั้งแต่เย็นวานแล้ว เห็นนายหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก แต่นี่มันสายมากแล้วก็เลย..." ว่าก่อนจะก้มลงจุมพิตร่างบางอีกครั้ง ดวงตากลมใสหรี่มองคนที่กำลังจูบเขาเพลินอย่างอ่อนใจ แต่สัมผัสวาบหวามจากการโดนเล้าโลมทั้งด้านบนและด้านล่างก็ชวนให้คล้อยตามไม่น้อย ในที่สุดเรียวแขนคู่บางก็ยกขึ้นโอบรอบคออีกฝ่ายแล้วรั้งให้จูบเขาลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมแทน 'จริงๆมันก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ'

เมื่อแดซองเห็นว่าร่างเล็กกว่าไม่มีความคิดจะขัดขืน เขาก็จัดการถอนปลายนิ้วออก แล้วเอื้อมมือไปหยิบถุงกระดาษที่เขาเอามาด้วย แล้วควานหาของบางสิ่งในนั้น

"อื๊อ...แดซอง!!! นายทำอะไรน่ะ?" อะไรบางอย่างซึ่งกำลังสอดเข้ามาในกายทำให้จียงผละจากริมฝีปากอุ่น ก้มลงมองจึงทันได้เห็นส่วนปลายของวัตถุทรงรีกลมมนขนาดใหญ่กว่านิ้วนิดหน่อย ชุ่มด้วยเจลสีขาวใส ที่แดซองกำลังดันเข้าช่องทางของเขาอย่างต่อเนื่อง

"อะ...อะไรน่ะ! ไม่เอานะ!" เสียงหวานร้องโวย แล้วพยายามขืนกายออก แต่ก็ถูกมือใหญ่ยึดไว้แน่น

"ว่าง่ายๆซะ ขืนโวยวายมากๆ พวกนั้นได้ยินนายจะแย่เอานะ" แพขนตางอนยาวกระพริบเบาๆ ก่อนที่ความทรงจำเก่าๆ ที่เขาเคยถูกเพื่อนร่วงวงกอดจะค่อยๆฉายชัดขึ้นในหัวส่งให้แก้มใสซีดลง แล้วกลับแดงจัดเพราะความเขินอาย แดซองมองดวงหน้าสวยอย่างพึงพอใจ พลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"เอายังไงล่ะ ? จียง?" ร่างบางนิ่งไปอึดใจก่อนจะตอบเสียงแผ่ว

"กะ...ก็ได้..."

"อืม...นี่ รู้รึเปล่าว่านี่คืออะไร?" ถามอย่างอารมณ์ดีขณะดันเข้าสิ่งนั้นเข้าไปจนสุดช่องทาง

"อะ...เอ่อ ไวแบตเตอร์??" ตอบพลางนิ่วหน้าน้อยๆ เพราะรู้สึกไม่ดีกับการที่มีอะไรไม่รู้เข้ามาอยู่ในร่างกายของตัวเอง ถึงตอนสอดเข้ามาจะหวิวนิดๆก็เถอะ

"ญี่ปุ่นนี่ดีนะ มีร้าน sex shop ด้วย ตอนที่เดินทางมาที่โรงแรมนี้ ฉันเห็นร้านเข้าเลยแวะซื้อมา กะว่าจะเอามาใช้กับนายโดยเฉพาะเลยนะ" มือเรียวได้รูปยกสิ่งที่เหมือนรีโมทซึ่งมีสายต่อยาวกับเจ้าชิ้นที่อยู่ในกายของจียงให้ดู

"เห็นปุ่มนี่ไหม...แค่เลื่อนมันขึ้นอย่างนี้..." เสีย * แกร๊ก * จากกาเรลื่อนสวิตช์ดังขึ้นพร้อมกับดวงตาสีน้ำตางใสเบิกกว้างขึ้นทันที

"มัน...มันสั่น"

"ใช่..มันสั่น ... แล้วไงเอ่ย?" ริมฝีปากบางขยับขึ้นลงเหมือนพยายามจะพูดอะไรบางอย่างแต่พูดไม่ออก เห็นดังนั้นแดซองจึงเลื่อนระดับขึ้นอีกขึ้น ซึ่งก็ได้ผลเป็นที่น่าพอใจเมื่อร่างบางแอ่นหยัดขึ้นจากฟูกและเสียงหวานใสครวญครางออกมา

"อ๊า...ยะ...หยุดเถอะ! อือ!!" มือเล็กพยายามเอื้อมแย่งรีโมทจากอีกฝ่ายซึ่งหลบเลี่ยงอย่างสนุกสนาน แต่การขยับตัวไปมามากๆ ส่งผลให้ไวแบตเตอร์เลื่อนเข้าลึกกว่าเดิมจนไปกระทบจุดปลุกเร้าสำคัญภายในจนจียงสะท้านกายเฮือก ทิ้งล่างลงกับเตียงหอบหายใจระรัว

"อะ...เอาออก...อา...ให้ที...อ๊ะ!...อา...ไม่....ไม่ไหวแล้ว"

"อะไรกัน เพิ่งเริ่มเองนะ" แดซองบอกอย่างรื่นรมย์ พลางขยับเลื่อนปุ่นเสียงดังรัว ก่อนจะโยนรีโมทที่ถูกปรับค่าจนถึงระดับ max ให้พ้นมือจียง ส่วนตัวเขาเองก็ตรงเข้าแนบจูบกลีบปากหวานฉ่ำอย่างอารมณ์ดีสุดๆ

"แดซอง...อ๊า!!...อ๊ะ!!!....อ๊า..." ไวแบตเตอร์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงในกาย ส่งความเสียวซ่านลึกล้ำยิ่งกว่าครั้งไหนให้แล่นพล่านไปทั้งร่าง จนร่างบางต้องหาทางระบายความรู้สึกนั้นด้วยการขยำไปบนแผ่นหลังแกร่ง และออกแรงดึงทึ้งจนเสื้อยืดเนื้อดียับย่น พลางจิกปลายเท้าไปบนฟูกหอบครางกระเส่าเต็มน้ำเสียง

ดวงตาคู่เล็กจ้องมองอาการทุรนทุราย ทรมานกับความสุขที่ม่เคยรู้จักของร่างในอ้อมแขนด้วยรอยยิ้มและลมหายใจผ่าวร้อนอย่างมีอารมณ์ร่วม ริมฝีปากอุ่นจูบซับหยาดน้ำตาเอ่อคลอในดวงตากลมโตพลางล้วงมือไปสัมผัสแก่นกายร้อนผ่าวของจียงอย่างเบามือ ก่อนที่มือใหญ่จะกระชากไวแบตเตอร์ออก แล้วจัดการแทนที่ด้วยแก่นกายเร่าร้อนซึ่งสอดเข้ามา แล้วกดแทรกอย่างแรงจนจมลึกในครั้งเดียว

"ฮึ่ก...เดี๋ยว....เดี๋ยวก่อน!!" เสียงหวานพยายามร้องห้าม แต่ร่างหนากว่าก็ไม่เบาการกระทำลงเลย แดซองดันต้นขาขาวจนชิดอก ถาโถมใส่ช่องทางด้านหลังของจียงอย่างไม่ยั้ง

"อือ!!...แดซอง..." ร่างบางทั้งครางและสะอื้นไห้ออกมาพร้อมกัน มันเจ็บก็จริงแต่เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ดันรู้สึกดีร่วมไปด้วย บางจังหวะที่โดนโถมเข้าลึกจนไปโดนจุดๆหนึ่งเข้า เขาจะรู้สึกเสียงซ่านจนในหัวขาวโพลนไปหมด และหวังจะรู้สึกแบบนั้นอีกจนเผลอใช้ปลายขาและสองมือเกาะเกี่ยวบ่ากว้างไว้ ทั้งยังขยับยกสะโพกขึ้นสูง เหมือนจะขอให้อีกฝ่ายเข้ามาให้ลึกกว่านี้ จะรุนแรงอีกหน่อยก็ได้

"ว่าไง...จียง...อา...เริ่มชอบแล้วล่ะสิ" แดซองกระเซ้าถามพลางเร่งจังหวะเร็วขึ้น

"มะ...ไม่รู้...อา...อืม....อ๊ะ!!!...." จียงเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกถึงการระเบิดอารมณ์ของอีกฝ่ายในกายของเขาเอง ความร้อนผ่าวรุนแรงนั้นทำให้ความอึดอัดที่กักเก็บไว้ของเขาทะลักทลายตามออกมาด้วย และมันก็มากมายจนกระเด็นไปเปรอะเสื้อของอีกฝ่าย

"ไปแช่บ่อน้ำพุร้อนกัน" พูดพลางก้มลงมองของเหลวสีน้ำนมซึ่งเริ่มซึมออกมาจากช่องทางอุ่นร้อนแล้วพอยิ่งแดซองถอนกายออกมา มันก็ไหลตามเป็นทาง เปรอะไปบนชุดยูคาตะที่หลุดรุ่ยยับย่นจากกิจกรรมที่เพิ่งจบลง

"ไม่...ไม่ไหว...นายไปเถอะ ฉันจะนอนต่ออีกนิด" จียงบอกก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อน ทันใดนั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น

"พี่จียง ไปแช่น้ำพุร้อนกัน!!!!" ซึงรีนั่นเอง ที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับตะโกนบอกเสียงดัง

"อ๊ะ!!" เสียงอุทานของแดซองและจียงดังขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่จียงจะรีบจัดชุดยูคาตะให้เข้าที่

"ทำอะไรกันน่ะ!!??" ซึงรีถามเสียงเครียด ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นไวแบตเตอร์ที่ถูกโยนไปไว้นอกฟูกอย่างไม่ใยดี

"นี่อะไรน่ะฮะ??"

"ไวแบตเตอร์ไง" แดซองตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะลุกขึ้น

""พี่แดซองใช้นี่...กับพี่จียงหรอฮะ?"

"อืม...ทำไม!? จะยืมหรอ!?" ถามกลับพลางยิ้มกริ่ม

"นี่...พวกนาย ฉันยังอยู่นะ จะพูดอะไรหัดเกรงใจกันบ้างดิ" ร่างบางที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มตะโกนบอกอย่างอารมณ์เสีย

"ออกไปเลย ทั้งสองคนแหล่ะ ฉันจะนอนแล้ว" ตะโกนไล่

"พี่แดซอง ขอผมยืมใช้มั่งสิฮะ?" น้องเล็กเอ่ยขอ

"งั้นคราวนี้ ทำกัน 3 คน ไหม?" ซึงรีพยักหน้ารับ พลางเดินเข้าไปหาจียง

"เฮ้ย!! ไม่...ไม่เอาแล้วนะ ...บ่ายนี้มีงานนะ ฉัน มะ...ไม่ไหวแล้ว"

"ไม่เป็นไรนะฮะพี่จียง ผมจะเป็นฝ่ายทำเอง พี่จียงไม่ต้องออกแรงเลยล่ะฮะ"

"ฮึก...อะ...ไม่...ไม่เอาอ่ะ" จียงปฏิเสธ แต่ดูเหมือนว่าแดซองกับซึงรี จะไม่ฟังที่เขาพูดกันเลย

THE END

จบแบบ เอ่อ....รั่วมากฮะ พิมพ์สดๆเลย ยังไม่ได้อ่านอีกรอบ

พอดีวันนี้เล่นที่ net caffe เลยออกจะรั่วๆซะหน่อย

อย่าเพิ่งเอารองเท้าปาหัวคนแต่งเลยนะฮะ