Big Bang Fiction Yaoi

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ

ชาย รัก ชาย

เพราะฉะนั้น ถ้าคุณรับไม่ได้

ก็กรุณาปิดไปซะ

แต่ถ้ายังอยากจะอ่านต่อล่ะก็

เชิญอ่านต่อได้เลย

-----------------------------------------------------------------------------------------------

น้องจีรูปใหญ่มากเลย บล็อกเกือบแหกนะน้อง

Title : Frist Love ... Special past

Writer : Gypsy

Pairing : อีซึงฮยอน x ควอนจียง

Rating : NC- 17

Author note : ต่อกับพาสสเปเชี่ยลกันดีกว่าค่ะ เรียกเลือด รั่วเหมือนเดิม

"นี่...นี่ จียง นายมีอะไรกับซึงรีใช่ไหม?" แทยัง อยู่ดีๆก็ถามขึ้นขณะที่พวกเขากำลังนั่งพักอยู่ระหว่างซ้อม

"อะ...อะไรหรอ!?" ร่างบางเอ่ยถามตะกุกตะกัก พลางหันไปมองซึงรี ที่นั่งอยู่กับเทมโปและแดซองห่างออกไปอีกฟากของห้อง...คงไม่ได้ยินล่ะมั้ง

"ก็นายหมู่นี้ ไม่เข้าไปกอดไปแกล้งเจ้ามักเน่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่นา" เอ่ยพลางตั้งข้อสงสัย

"จียง...นายถูกข่มขู่หรือเปล่า?" จียงสะดุ้งเฮือก ก่อนจะยิ้มตอบ

"มะ...ไม่มีเรื่องอย่างนั้นหรอกน่า"

"จริงหรอ? นี่ถ้ามีอะไรก็บอกฉันได้นะ" คะยั้นคะยอถามซ้ำ แต่จียงก็ยังคงปฏิเสธเสียงแข็งเหมือนเดิม

"พี่เทมโป ผมขอพักแป๊บนะ" ซึงรีเอ่ยขึ้นลอยๆ แต่ก็เสียงดังพอเหมือนจงใจให้คนอื่นได้ยินด้วย

"นายจะไปไหนน่ะ?" เสียงทุ้มเอ่ยถาม เพราะเห็นอีกฝ่ายลุกขึ้นยืน

"ไปสูบบุหรี่บนดาดฟ้า" บอกก่อนจะเดินออกไป ขณะที่สวนกับจียงก็เหลือบมองอีกฝ่าย แล้วแสร้งทำเมิน

"จียง หรือว่าหมอนั่นจะได้ยิน" แทยังขอความเห็น...สายตาที่ซึงรีมองพวกเขาช่างเย็นชาซะเหลือเกิน

"มั้ง? งั้นเดี๋ยวฉันมานะ" บอกแล้วก็รีบลุกขึ้นเพื่อตามซึงรีไป

+++++++++++

"นาย กะ...โกรธอะไรน่ะ?" จียงถาม พอเขาตามอีกฝ่ายมาจนถึงดาดฟ้าแล้ว ก็เห็นซึงรีกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่

"ใช่สิ ผมมันโจรขู่กรรโชก!!" บอกโกรธๆ โดยไม่ได้หันมามองหน้าคนถาม

"นั่นมันแค่เข้าใจผิด..." ร่างบางลนลานปฏิเสธพัลวัน ก่อนจะทรุดลงนั่งข้างๆ

"แหงอยู่แล้ว" ซึงรีแทรกขึ้น เล่นเอาจียงเหงื่อตก

"เพราะ...นายเท่ห์มากเกินไปน่ะแหล่ะ หมู่นี้เวลาจะเข้าไปแกล้งนายทีไร ฉัน...เขินทุกที" เสียงหวานเอ่ยขึ้น พลางจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ซึงรีหันมาเห็นเข้าทนไม่ไหว กระชากอีกฝ่ายเข้าหาตัว แล้วกดลงกับพื้นดาดฟ้าอย่างแรง

"อ๊ะ..." ริมฝีปากบางก้มลงจูมพิตที่ซอกคอขาว จนจียงหลุดเสียงครางออกมาอย่างตกใจ

"อะ...อย่า...ซึงรี..." จียงสะดุ้ง เพราะตอนนี้ซึงรีเลื่อนลงมาจูบที่หน้าอกของเขา ปลายลิ้นแลบเลีย แล้วขบเบาๆ จนทำให้ดวงตากลมใสเบิกโพลงด้วยความรู้สึกเหมือนกระแสไฟอ่อนๆเริ่มวิ่งพล่านไปทั่วกายจากการกระทำนั้น ทำให้ขนทั้งตัวลุกชัน

"อ๊ะ...ไม่...หยุดเถอะที่แบบนี้...อื๋อ...." ปลายลิ้นอุ่นจัดตวัดหยอกล้อไปมาบนยอดอก ทำให้จียงต้องกัดริมฝีปากแน่น เพื่อสะกดกลั้นเสียงคราง

"เงียบสิ" ซึงรีกระซิบบอก มือใหญ่ปลดกางเกงของจียงออกโดยเร็ว

"อึก!! ซึงรี!!!..." เสียงหวานร้องอย่างตกใจ เพราะพึ่งรู้สึกว่าขาข้างหนึ่งถูกยกพาดไว้กับบ่ากว้างของอีกฝ่ายผู้กำลังจดจ้องอยู่กับส่วนสำคัญซึ่งกำลังเต็มเปี่ยมด้วยอารมณ์ และเยิ้มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่รินออกมา ฟ้องความรู้สึกของผู้เป็นเจ้าของ

"น่ารักจริง" มือใหญ่ลูบส่วนนั้นอย่างเอ็นดู แล้วก้มลงลิ้มลองด้วยริมฝีปากอันร้อนผ่าว เรียกเสียงครางแตกพร่าจากร่างบอบบาง

"อ๊ะ...อืม...อ๊า!!..." จียงหวีดร้องยามนิ้วแกร่งสอดผ่านเข้ามาในช่องทางเบื้องหลัง ขยับเข้าออกช้าๆ แล้วเริ่มกวาดวนไปมา ส่งให้ความร้อนผ่าวบริเวณหน้าท้องมาถึงขีดสุด...ร่างบางกระตุกเบาๆ จังหวะเดียวกับต้นขาขาวเกร็งเครียด พลางปลดปล่อยอารมณ์เข้าสู่เรียวปากได้รูปที่กำลังรอรับอยู่ แล้วเฝ้าดูดกลืนรีดเร้นเอาจนถึงหยาดหยดสุดท้าย

จียงหอบหายใจระรัว อย่างหมดแรงสิ้นเชิง แม้จะรู้สึกตัวเมื่อถูกฝ่ามืออุ่นรั้งแขนให้โอบกอดรอบคอเพื่อรั้งให้ลุกขึ้นยืน

"พร้อมนะ" ซึงรีบอกเสียงพร่าเพราะแรงอารมณ์ ดวงตากลมโตของจียงเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาปิดลงสนิทแทนคำตอบ เรียวขาขาวถูกท่อนแขนแกร่งเกี่ยวประคอง ยกแยกออกจากกันเพื่อเปิดทางให้ส่วนสำคัญของร่างสูงค่อยๆสอดผ่านเข้ามา

"อึก...อ๊ะ!!..." แผ่นหลังขาวเนียนที่มีเพียงเสื้อกล้ามปกคลุมไถลไปกับผนังของดาดฟ้าด้วยแรงสอดแทรกรุนแรงของซึงรีซึ่งพยายามฝืนช่องทางคับแคบนั้นเข้ามาได้จนสุดทาง

"อา...แน่นดีจัง..." ร่างสูงครางอย่างสุขสม ความคับแน่นของจียงกำลังดูดกลืนและบีบรัดเขา จนแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ อยากโถมใส่แรงๆเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ยังนึกสงสารอีกฝ่ายพอที่จะหยุดให้ได้พักหายใจบ้าง

"อือ...อ๊ะ..." เสียงใสครางออกมาเบาๆ กับการสอดแทรกซึ่งกำลังเริ่มต้นขึ้น ก่อนที่จะแปรเป็นเสียงกรีดร้องลั่น กับจังหวะการกระแทกกายรุนแรงลึกล้ำและถี่กระชั้นจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

"อะ...อา...ซึงรี...ไม่ไหว..." ทว่า ร่างสูงกลับเป็นผู้ถึงจุดแตกพ่ายก่อน สายธารอุ่นร้อน ซึ่งผ่านเข้าสู่กายอย่างรุนแรงทำให้จียงถึงกับหวีดร้องก้อง แล้วปลดปล่อยตามซึงรีไปติดๆกัน ร่างของทั้งคู่รูดลงตามแนวกำผนังซบลงกับพื้นหอบหายใจระรัว

"ซึงรี...จูบฉันหน่อย" จียงร้องขอ ซึงรีจึงสนองให้ด้วยจูมพิตลึกซึ้ง ก่อนจะเร่าร้อนยิ่งขึ้นยามเมื่อปลายลิ้นอุ่นสอดแทรกภายใน แรงอารมณ์ที่เพิ่งปลดปล่อยเมื่อครู่ ถูกจุดขึ้นอีกครั้งโดยง่าย

สัดส่วนร้อนผ่าวที่ถูกถอนออกไปครู่ใหญ่จึงถูกดันชำแรกผ่านเข้ามาอีกครั้ง จนดวงตาอันชุ่มไปด้วยหยาดน้ำเบิกกว้างอย่างตะลึง

"ไม่นะ...ซึงรี" ร่างบางพยายามกระถดถอยหนี แต่ก็ถูกมือใหญ่รั้งกลับเข้ามาพร้อมกับกดแทรกกายสวนเข้าไปจนสุดทาง จนจียงต้องหวีดร้องออกมาอย่างแตกตื่น

"อืม...น่ารักจริงๆ...น่ารักเหลือเกินฮะพี่" ซึงรีเอ่ยชม น้ำเสียงหอบกระเส่าอย่างสุขสม พลางขยับสะโพกเสพสุขกับช่องทางคับแคบอุ่นร้อนนั้น ดวงหน้านวลใสเรื่อแดงหอบหายใจระรัวร้องครางกระเส่าลึกอย่างไม่หยุดหย่อน

"อย่า...อย่ามอง...ได้โปรด..." เรียวแขนบอบบางพยายามยกขึ้นปิดใบหน้าของตนจากดวงตาคู่คม แต่ก็ทำได้อยู่เพียงครู่ก็ต้องเปลี่ยนไปวางราบกับพื้นเพื่อเป็นหลักพยุงกายที่ถูกยกสะโพกลอยขึ้นสูง

"อือ!!!...ซึงรี!!!..." จียงกรีดเสียงครางลั่นกับจังหวะการแทรกกายรุนแรงล้ำลึกและถี่กระชั้นจนสั่นสะท้านไปทั้งกาย ใบหน้าสวยเย้ายวนจนเร่งเร้าอารมณ์ของอีกฝ่ายซึ่งกำลังจับจ้องอยู่จนแทบทนทานไม่ไหว แต่ครั้งนี้เขาไม่อยากจะไปเร็วนัก เพราะยังอยากละเลียดลิ้มรสร่างบางในอ้อมแขนให้มากกว่านี้อีก

ซึงรีกัดฟันถอนกายออกจนหมด แล้วจับร่างบางให้หันหลัง เกาะผนังดาดฟ้าไว้ในท่าคุกเข่าแยกขากว้างก่อนตรงเข้าซ้อนด้านหลังร่างบางอย่างไม่รอช้า

"ฮึก!!" จียงรู้สึกราวกับกำลังสำลักลมหายใจของตัวเอง อารมณ์ที่ถูกทิ้งให้ค้างเติ่งเมื่อครู่ ได้รับการพัดโหมขึ้นใหม่ด้วยสัดส่วนร้อนผ่าวขยับเสียดสีปากทางไปมาแล้วกดแทรกกลับเข้ามาอีกครั้ง ปลายนิ้วเรียวสั่นระริกยันกำแพงแน่น เรียวขาขาวแยกออกกว้างแล้วทิ้งน้ำหนักตัวลงเพื่อรับสิ่งนั้นเข้ามาในกายอย่างยินดี

"พี่ฮะ...ดีจัง..." ซึงรีเอ่ยชมน้ำเสียงขาดเป็นห้วงตามจังหวะการซอยสะโพก แต่ข้อความนั้นจียงแทบไม่ได้รับรู้อะไรอีกแล้ว สิ่งเดียวที่รู้ในตอนนี้คือแรงเสียดสีภายในกายกำลังสร้างความเสียวซ่านให้อย่างล้ำลึกเหลือเกิน

"อืม...อือ...อะ...อ๊า!!..." จียงสะอื้น น้ำเสียงแหบพร่า ยามถึงจุดปลดปล่อย หน้าท้อง ต้นขาเรียวที่บีบเกร็ง และช่องทางบีบรัดเต้นตุบตับ ชักพาให้ซึงรีถึงฝั่งฝันในเวลาเกือบพร้อมกัน จนเด็กหนุ่มคำรามรอดไรฟันแล้วคว้าร่างบางมากอดรัด แทบจมหายไปกับแผ่นอกกว้างอย่างสาสมใจ...

+++++++++

"พี่จียง ไม่เป็นไรนะฮะ?" ซึงรีถามอย่างสำนึกผิดกหหลังจากทั้งสองแต่งตัวให้เข้าที่...แย่ล่ะสิ! อดใจไม่ไหวกระทั่งในบริษัทซะแล้ว

"ไม่เป็นไรที่ไหนล่ะ บอกว่าไม่เอายังจะฝืนเข้ามา แสบหลังไปหมดแล้ว"บ่นนิดๆ คล้ายอ่อนใจ หากกลีบปากอิ่มกลับระบายด้วยรอยยิ้ม แม้จะเจือด้วยความเขินอายอยู่มาก ทำเอาซึงรีใจชื้นขึ้นมาเป็นกอง

"ผมรักพี่จียงนะฮะ"

"ฉันก็รักนาย...ซึงรี"

The End

ว้าว จบด้วยล่ะตัวเอง  เพื่อนสนิทซีบอกว่าเพราะซีชอบเด็กเลยแต่ง fic ซึงจีใช่ไหม

อย่ายัดเยียดเด็กให้น้องจีขนาดนั้นสิ 555+ จริงส่วนหนึ่งไม่จริงส่วนหนึ่งค่ะ

พิมด้วยความรู้สึกแบบว่า...เมื่อยมากมาย แต่เพื่อน้องซึงพี่ทำได้ค่ะ

บทจะหวานก็โรแมนติกซะ บทจะเร่าร้อนก็แทบหายใจหายคอไม่ออก

น้องซึงยังเท่ห์ได้อีกนะเนี่ย