Big Bang Fiction Yaoi

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ

ชาย รัก ชาย

เพราะฉะนั้น ถ้าคุณรับไม่ได้

ก็กรุณาปิดไปซะ

แต่ถ้ายังอยากจะอ่านต่อล่ะก็

เชิญอ่านต่อได้เลย

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Title : Secret

Writer : Gypsy

Pairing : Suengri x Jiyong

Rating : Nc. 17 , SM

Author note : ฟิคโรคจิต แค่อยากทรมานจียงเฉยๆ (ฮา)  

"...ยง...พี่จียง..." เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้ร่างบางที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่มสะดุ้งตื่น นัยน์ตาคู่สวยฉายแววความง่วงอย่างเห็นได้ชัด เขายกมือขยี้ตาเบาๆ ก่อนหันไปหาเจ้าของเสียงที่นั่งข้างๆ

"ซึงรี!!" จียงตกใจตะโกนลั่น เพราะแววตาของซึงรีตอนนี้ไม่เหลือเค้าของเด็กขี้อ้อนเหมือนทุกครั้ง หากกลับดำมืดสนิทราวกับจะดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่าง

น่ากลัว...

"กลัวหรอฮะ...พี่จียง ตัวสั่นเหมือนลูกนกเชียว" เหมือนอ่านใจได้ เสียงนุ่มเอ่ยถาม ริมฝีปากเหยียดยิ้มอย่างเดาความหมายไม่ได้ แต่ไม่ทันที่จะได้คิด ร่างบอบบางก็ถูกกดลงกับพื้นอย่างทันควัน พร้อมๆกับที่ร่างสูงใหญ่ขึ้นคร่อมโดยที่ยังมีรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า

"ทำท่าแบบนี้ ผมก็อดใจไม่ไหวน่ะสิ" น้ำเสียงเยาะๆ นั้นทำเอาคนเบื้องล่างขนลุกซู่ แรงกดมหาศาลที่หัวไหล่บวกกับสายตาที่จ้องมาราวกับจะมองให้ทะลุไปถึงข้างในทำให้จียงไม่สามารถขยับตัวได้

"ซึงรี ทำไม!? ต้องทำแบบนี้..."

"เพราะผมรักพี่" มือข้างหนึ่งที่ผ่อนแรงกดแล้วไล้มาตามช่วงบ่า เรื่อยขึ้นมาตามลำคอ จนหยุดที่ริมฝีปากสีชมพูสดที่สั่นระริก

"แต่พี่เป็นของพี่เทมโป ทางเดียวที่เหลืออยู่คือนี่ไงล่ะ" ทันทีที่ได้เห็นรอยยิ้มอันน่าสะพรึง ภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไป ปากที่เอ่ยวาจาแปลกหูเมื่อกี๊ ตรงเข้าบดขยี้ริมฝีปากนุ่มนิ่มอย่างทันควัน ดวงตาสีดำคู่สวยเบิกโพลงด้วยความตกใจ ปลายลิ้นอุ่นกำลังรุกล้ำเข้ามาภายในริมฝีปากของเขา ทำเอาร่างบางดิ้นพล่าน สองมือป่ายเปะปัดป้องคนตรงหน้า แต่กลับถูกรวบไว้ในทันที

"อื้อ!!..." โดยไม่อาจขัดขืน จียงยังคงโดนบดจูบอย่างตะกรุมตะกราม

"ฮ่า..." ร่างสูงที่คร่อมอยู่ถอนริมฝีปากออกมา

"รสชาติดีจริงๆ ไม่รู้ว่าตรงอื่นจะเป็นยังไงมั่งน้า?..."

"หยุดนะ...ฉันไม่ได้รักนาย...อย่าทำแบบนี้เลย"

"ก็บอกแล้วไงว่าผมรักพี่ ถึงพี่จะรักพี่เทมโป แต่ผมก็จะไม่หยุดหรอกนะ"

"ไม่...ซึงรี ฉันไม่ต้องการ...อุ๊บ" ริมฝีปากอิ่มถูกทำให้เงียบด้วยริมฝีปากของอีกคน ปลายลิ้นอุ่มรุกรานข้ามาอีกครั้งและซอนไชลิ้มเลียไปทั่ว เขารู้สึกเหมือนถูกสูบเอาเรี่ยวแรงออกไป ไม่สามารถทำได้แม้แต่จะดิ้นหนี

"แล้วไงล่ะ? ถึงพี่ไม่แต่ผมต้องการพี่ และเพราะผมรักพี่มานานแล้ว แต่สิ่งที่พี่ให้ผมมีแค่คำว่าน้องชาย ผมไม่ยกพี่ให้เป็นของพี่เทมโปง่ายๆหรอก" มือข้างหนึ่งที่จับข้อมือเล็กๆเอาไว้ผละออกมาดึงเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวอย่างแรงจนเผยให้เห็นผิวขาว

"อย่า..." จียงตั้งใจจะบิดตัวหนี แต่แขนสองข้างก็ถูกรวบไว้ด้วยมือใหญ่แค่ข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างกำลังลูบไล้ไปตามแผ่นอกของร่างบาง ยอดอกสีชมพูเข้มชูชันท้าอากาศเย็นภายนอก และมันก็ถูกขบกัดเบาๆ

"ผมรักพี่นะ..." เสียงนุ่มกระซิบข้างหูร่างบางที่ยังสั่นเทา

เทมโป...ช่วยด้วย...

หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจไหลออกมาเป็นสาย ในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังสนุกกับการลิ้มรสเรือนร่างของผู้เป็นพี่ แล้วมือข้างหนึ่งก็กระชากกางเกงตัวสวยออก มือใหญ่ตรงเข้าลูบต้นขาไปมา ร่างบางกัดฟันแน่น พยายามข่มความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น และความรู้สึกนั้นก็พุ่งสูงขึ้นอีกเมื่อมือซนตรงเข้าจับอวัยวะที่อยู่ตรงหว่างขา

"อ๊ะ..." ถึงแม้จะกัดฟันไว้แต่เสียงนั่นก็หลุดออกมาจนได้ อากัปกิริยาทั้งหมดถูกซึงรีจ้องมองอย่างพึงพอใจ

"พี่รู้สึกนี่นา รู้สึกใช่ไหมล่ะ? เวลาผมสัมผัส ไม่ว่าจะเป็นตรงนี้" พูดจบเขาก็ก้มลงไซร้ซอกคอจนจียงรีบหันหน้าหนี

"หรือตรงนี้" ริมฝีปากอุ่นตรงเข้าครอบยอดอกที่แข็งเป็นไตแล้วเม้มมันเบาๆ

"ไม่...ไม่เอา...หยุดนะ..." มือที่จับแท่งเนื้อตรงหว่างขาอยู่ดึงอาภรณ์ชิ้นน้อยที่ห่อหุ้มมันออกไปทันที ร่างบางผงกหัวขึ้นมองการกระทำนั้นอย่างตกใจ

"มีอารมณ์ขนาดนี้ยังจะปากแข็งอีก" เขาตรงเข้าจับอวัยวะแสดงความเป็นชายของร่างบางเต็มมือก่อนที่จะบีบเคล้นมันเบาๆ

"ฮึก..." ถึงจะกัดฟันแน่นจนกรามปูด แต่ก็ไม่สามารถข่มความรู้สึกนั้นได้เลย ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้จักความรู้สึกนี้ แต่เพราะจียงไม่อยากคิดเลยว่า เขาต้องมาทำแบบนี้กับคนอื่นที่ไม่ใช่เทมโป

"ผมชักหมดความอดทนล่ะ พี่จียงผมขอละกัน" เขาผละมือจากสิ่งที่บีบคลำอยู่แล้วถ่างขาผู้ที่อยู่เบื้องล่างออก หลังจากนั้นจึงปลดเปลื้องสิ่งที่ห่อหุ้มความเป็นชายของเขา

"อย่า...นั่น...หยุดเดี๋ยวนี้..." มือทั้งสองข้างละจากการพันธนาการร่างบางแล้วตรงเข้าจับบั้นเอว ก่อนที่สิ่งๆนั้นจะแทงพรวดเข้ามายังช่องทางที่เปิดไว้

"อ๊า!!!" จียงกรีดร้องสุดเสียง ความเจ็บเหลือคณากำลังถาโถมเข้าใส่เหมือนคลื่นยักษ์ ร่างบางหายใจขัด

อึดอัด...อึดอัดเหลือเกิน...

"อ่า...ครั้งแรกหรอกหรอฮะ? ผมนึกว่าพี่จะทำกับพี่เทมโปบ่อยๆซะอีก" ซึงรีเอ่ยถาม แล้วมือที่จับเอวบางนั้นก็ดึงร่างของจียงให้เข้าหาผู้รุกล้ำอีกครั้ง

"อ่ะ...ไม่...เจ็บ..." เจ็บจนทนไม่ไหว แม้แต่เสียงร้องก็ไม่ออก

"แน่นดีจริงๆ อย่าเกร็งนักสิฮะ นอกจากจะเจ็บมากแล้วยังทำให้ผมเข้าไปลำบากอีกนะฮะ" ริมฝีปากเหยียดยิ้ม ใบหน้าที่คุ้นเคยขณะนี้บิดเบี้ยวอย่างที่ไม่เคยเห็น ซึงรีกระแทกเข้าออกอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนว่าร่างบางจะกรีดร้องโหยหวนเพียงใด

ซึงรี เด็กหนุ่มที่จียงเคยเอ็นดูรักใครนักหนา บัดนี้เหมือนดั่งสัตว์ป่าที่ถูกปล่อยออกมาจากกรงขังซึ่งกักตัวเขามานานแสนนาน เรือนร่างบอบบางของเขาถูกปู้ยี้ปู้ยำอย่างไม่เกรงกลัวว่าจะเสียหายแค่ไหน

ความเจ็บปวดที่รุมเร้าจียงยังคงสืบเนื่องต่อไปไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เนื้อเยื่ออ่อนๆถูกเสียดสีอย่างแรงจนเลือดไหลซึม ผิวขาวเนียนไร้รอยขีดข่วนถูกทำให้เป็นรอยแดงจนนับไม่ถ้วน สีหน้าของซึงรียามนี้ ไร้ความปราณีอย่างสิ้นเชิง

ความเจ็บปวดยังคงดำเนินต่อไป สิ่งที่เขาทำได้เพียงส่งเสียงต่อต้าน ก่อนที่สติสัมปชัญญะของร่างบางจะเลือนหายไป...

+++++++++

แสงแดดยามเช้าส่องกระทบร่างที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียง เขาค่อยๆลืมตาขึ้นพร้อมกับความงุนงง

เกิดอะไรขึ้น??...

ร่างทั้งร่างเจ็บปวดรวดร้าวราวกับผ่านศึกสงครามมา หัวหนักอึ้งจนแทบยกไม่ขึ้น เขายกมือขึ้นกุมเรือนผมสีดำสนิทยุ่งเหยิงและพยายามหยัดกายขึ้น

โอ๊ย...

ความเจ็บปวดที่แปล๊บขึ้นมาตรงบั้นท้ายเรียกสติกลับคืนมา ภาพที่เกิดขึ้นทั้งหมดถูกฉายซ้ำในหัวอย่างไม่อาจห้ามได้

ซึงรี...นี่เราโดนซึงรี...

ไม่ทันไร หยดน้ำใสๆ ก็ไหลอาบแก้ม สิ่งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต สิ่งที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจอ เขามีอะไรกับคนอื่นที่ไม่ใช่เทมโป

ถ้าเทมโปรู้เขาคงถูกรังเกียจ...

*แกร๊ก* ลูกบิดประตูหมุนเปิดพร้อมกับการปรากฏร่างของใครบางคน ทำให้จียงสะดุ้งเฮือก

"ตื่นแล้วหรอ...พี่หลับไปนานเลยนะ"

"ซึง..." จียงยั้งปากเอาไว้ ก่อนที่จะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ภาพความเลวร้ายที่เกิดขึ้นยังคงติดตรึงไม่หาย

"เป็นอะไรฮะ...ทำไมทำหน้าแบบนั้น?" ร่างของซึงรีค่อยๆก้าวเข้ามาหา รอยยิ้มที่ฉาบอยู่บนใบหน้าดูเหมือนรอยยิ้มของมารร้าย จียงถดกายหนีด้วยความหวาดกลัว

"นาย...อย่าเข้ามานะ" ริมฝีปากอิ่มสั่นโดยไม่รู้ตัว

"ทำไม? กลัวผมหรอ" แล้วร่างของเด็กหนุ่มก็มาอยู่บนเตียงเรียบร้อย จียงถอยหนีจนหลังชนหัวเตียง แต่ความกลัวที่รุมเร้าทำให้เขาไม่สามารถก้าวขาออกได้

"ไม่ซึงรี...ได้โปรด" เสียงร้องสั่นๆ บวกกับน้ำตาที่เริ่มไหล ทำให้ซึงรีหัวเราะร่า

"ฮ่าๆๆๆ กลัวผมขนาดนั้นเชียว ถ้าเป็นพี่เทมโป พี่คงจะอ้าขาให้ด้วยความเต็มใจใช่ไหม" มือใหญ่ค่อยๆเอื้อมมาเขี่ยแก้มนวลเบาๆ

"แต่ก็น่าเสียดาย ที่คนแรกของพี่ก็คือผม..."

"นาย...นายบังคับฉัน"

"หืม? อ๋อหรอ...งั้นลองอีกรอบไหมล่ะ?" พูดจบร่างสูงก็ขึ้นคร่อมจียงอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองข้างถูกรวบเอาไว้ และไม่ทันไรก็โดนมัดด้วยผ้าบางๆที่เขาไม่ได้สังเกตว่ามาจากไหน

"ปล่อย...ปล่อยฉัน...เทมโปช่วยด้วย..." จียงร้องสุดเสียง ด้วยหวังว่าเจ้าของชื่อจะโผล่มาช่วย

"เงียบสิ ไม่กลัวพี่เทมโปเห็นหรอไง? ยอมผมดีๆสิ ผมจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร พี่ก็คบกับพี่เทมโปต่อไป ส่วนผมขอแค่ครั้งคราวก็พอ..." ซึงรีออกแรงผลักร่างบางให้นอนราบลงกับเตียงแล้วกระชากเสื้อนอนให้เปิดออก

"ผิวของพี่นี่ขาวดีจริงๆ ดูรอยพวกนี้สิ เห็นชัดทีเดียว" เขาลากนิ้วเรื่อยมาตั้งแต่ใต้คาง ซอกคอ ไหปลาร้า แผ่นอก หน้าท้อง มาหยุดที่ขอบกางเกง

"อยากได้เพิ่มไหม?"

"ไม่...อย่าทำอย่างนี้...ได้โปรด ฮือ..." จียงกลั้นน้ำตาตัวเองไม่อยู่ เขาไม่อยากให้เทมโปรู้

เขาต้องทำตามใจซึงรีใช่ไหม...

"เอายังไงล่ะพี่จียง"

"นาย...ห้ามบอกเทมโปนะ"

"แน่นอน งั้นตอนนี้เราก็คือผู้สมรู้ร่วมคิดกับแล้วนะฮะ" เขาอาศํยช่วงที่จียงไร้การต่อต้าน ก้มลงดอมดมความหอมหวานของผิวเนื้อ ร่างบางของจียงช่างยั่วเย้าให้เกิดกิเลสอย่างไม่น่าเชื่อ แล้วปลายลิ้นเปียกชื้นก็ลากไปตามลำคอที่ยังคงมีรอยยสีแดงจ้ำๆ

"ไม่..." เสียงของร่างบางช่างฟังดูเลื่อนลอย

"เอาน่า...คราวนี้ผมจะทำเบาๆ เมื่อเย็นวานผมใจร้อนไปหน่อย แต่คราวนี้รับรองพี่จะต้องรู้สึกดีไปด้วย" ระหว่างที่กำลังพูด มือทั้งสองข้างก็คอยลูบไล้ไปตามผิวหนังอ่อนนุ่ม จากนั้นก็ตรงเข้าบีบกระตุ้นจุดไวต่อความรู้สึกบริเวณยอดอก

"ฮึก..." จียงกำมือแน่น พร้อมกับกัดฟัน พยายามกลั้นน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด

"ยังไม่รู้สึกงั้นหรอ?" เด็กหนุ่มไซร้ปลายจมูกเรื่อยมาจนถึงหน้าท้อง แล้วจงใจแลบลิ้นล้วงเลียรูสะดือเบาๆ ทำเอาร่างบางแอ่นตัวหนีด้วยความรู้สึกเสียวซ่าน ใบหน้าของซึงรีฉายแววพอใจแล้วทำซ้ำทุกขั้นตอนที่เขาคิดว่าปลุกอารมณ์ให้คนเบื้องล่างได้

แสงสว่างจากหน้าต่างส่องให้เห็นร่างเปลือยเปล่าของจียงที่ยังคงนอนร้องไห้โดยไม่สามารถขัดขืนได้ กับเด็กหนุ่มอีกคนที่ตอนนี้ส่วนหัวกำลังซุกอยู่ตรงหว่างขาของอีกฝ่าย

จียงกัดฟันกรอด เขาเฝ้าถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่ามันเกิดอะไรขึ้น?? เกิดอะไรขึ้นกับซึงรีเด็กช่างอ้อนคนนั้น เกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา และเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขาเอง??

ทั้งๆที่ร่างกายยังคงเจ็บปวดจากการถูกทำร้ายเมื่อเย็นวาน ทั้งๆที่เขากำลังโดนซึงรีทำร้ายเหมือนเช่นวันนั้น ทั้งๆที่การกระทำแบบนี้มันน่าสะอิดสะเอียนจนแทบสำรอก แต่ทำไม...ทำไมเขาถึงขัดขืนไม่ได้??

ทำไมเขาถึงรู้สึกดีต่อการปรนเปรอของอีกฝ่ายได้??

น่าทุเรศ น่าทุเรศจริงๆ เขากำลังทำสิ่งที่น่าอับอายที่สุด แต่เมื่อลืมตาขึ้นมองผู้ที่กำลังมีความสุขกับการได้ลิ้มรสชาติเรือนร่างเขาแล้ว...เขากลับถูกนานาความรู้สึกเล่นงานจนไม่อาจขยับตัวหนี

นั่นซึงรี...ซึงรีนะ

ไม่ใช่...ไม่ใช่เทมโป

เจ็บ...

เสียว...

"อ๊า!!!!!!!" จียงเผลอเด้งสะโพกขึ้นรับการกระตุ้นของอีกฝ่าย แท่งเนื้อที่ขยายตัวเต็มที่ถูกเด็กหนุ่มอมเอาไว้เต็มปากแล้วดูดมันอย่างหิวโดย เขาลอบสังเกตอาการของอีกฝ่ายตลอดเวลา เมื่อรู้ว่าอารมณ์ของร่างบางนั้นพลุ่งพล่านเต็มที่ เขาก็คายมันออกมา แล้วก้มลงเลียช่องทางที่บอบช้ำจากการใช้งานอย่างหนัก

"ฮึก...ไม่นะ...อย่าทำแบบนั้นอีกเลย" จียงเอ่ยห้ามไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่...จริงๆแล้วไม่รู้ว่าเขาตั้งใจห้ามเด็กหนุ่มหรือพยายามห้ามใจตัวเองกันแน่

"ทำไมล่ะ? ไม่ชอบหรอ?" ใบหน้าของซึงรีเปื้อนยิ้ม ในขณะที่ล้วงลิ้นเข้าไปสัมผัสเนื้อเยื่ออ่อนๆ ก่อนที่จะผละออกมาแล้วใช้นิ้วแทน

"อ๊า!...เจ็บ!!..." จียงพยายามหุบขาหนี แต่ก็โดนมือแกร่งจับเอาไว้

"ไม่หรอกน่า เดี๋ยวก็รู้สึกดีเอง" นิ้วยาวยังคงควานไปทั่ว จนในที่สุดก็สัมผัสกับจุดๆหนึ่ง

"อะ...อ๊ะ...อา..." เสียงครางหลุดรอดออกมาอย่างยากลำบาก

"ตรงนี้สินะ"

"พะ...พอ"

"ไม่...มันยังไม่จบ" ทันใดนั้นเขาก็ดึงมือกลับแล้วสอดแท่งเนื้อของตัวเองเข้าไปแทน และเป็นไปตามคาด เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของร่างบางดังขึ้นทันที

ร่างของทั้งสองแนบชิดจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ซึงรีปลดสิ่งที่ผูกมัดข้อมือของจียงออกจากกัน แล้วจับแขนทั้งสองข้างให้โอบตนไว้

"ผมอยากทำแบบนี้กับพี่มานานแล้วรู้ไหม..." เสียงนุ่มกระซิบข้างหู ในขณะที่ยังคงกระแทกช่วงล่างเข้ากับแผ่นเนื้อของอีกฝ่ายจนเกิดเสียงดังปั่บๆ

"..." จียงหลับตาแน่น เขาได้แต่นิ่งเงียบกัดฟันข่มความรู้สึกเสียงสะท้านที่ไม่อาจห้ามได้

"พี่ก็อยากทำแบบนี้กับพี่เทมโปใช่ไหม?" เขาบดริมฝีปากตัวเองลงไปบนใบหน้าเศร้าสร้อย

"ไม่จริง..."

"ยอมรับซะเถอะ ว่าพี่ต้องการ"

"ไม่จริง..."

"ผมต้องการพี่นะ" แล้วเขาก็เพิ่มความเร็วในการกระแทก เข้าออกจนเขาเองหลับตาแน่นด้วยความเสียวซ่าน ไม่ทันไร...เขาก็มาถึงจุดสุดยอด

จียงเองก็เช่นกัน...

เทมโป...ขอโทษ...

THE END

เอิ่ม...ออกตัวไว้ก่อน เป็นครั้งแรกจริงๆที่แต่งแนวนี้

ไม่เคยแต่งอะไรที่เศร้าๆ + จิตๆ แบบนี้มาก่อนเลย

ถ้าอ่านแล้วงง ก็ขอโทษด้วยนะคะ

เป็น fic ที่ลองแต่งดูเล่นๆ ไม่ได้มีเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องอื่นๆค่ะ

เพราะฉะนั้นอ่านแล้วไม่ต้องคิดมาก และมันจะจบแค่ตรงนี้ด้วย

ไปจิ้นเอาเองแล้วกันนะคะ ว่าสุดท้ายเทมโปมันจะรู้รึเปล่า (ฮา)

ซึงรี เลวได้ใจ (แต่แอบน่าสงสาร)

จียงน่าสงสารสุดๆ(แต่แอบเลวนิดๆ)

เทมโป กลายเป็นคนโง่ที่โดนสวมเขา (หมาคาบไปแดรก)

ขอบคุณที่ติดตามอ่านจนจบ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจ สำหรับคอมเม้นท์ดีๆ

(ส่วนคอมเม้นท์ด่า ลบทิ้งไปแล้ว เซ็ง)

ไว้เจอกันกับ fic เรื่องต่อไปค่ะ