หมาป่ากับลูกแกะ ตอนที่ 1
posted on 28 Oct 2008 14:09 by mcza in Fiction
นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ
ชาย รัก ชาย
เพราะฉะนั้น ถ้าคุณรับไม่ได้
ก็กรุณาปิดไปซะ
แต่ถ้ายังอยากจะอ่านต่อล่ะก็
เชิญอ่านต่อได้เลย
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Title : หมาป่ากับลูกแกะ ตอนที่ 1
Writer : Gypsy
Pairing : Tempo x Suengri
Rating : PG
Author note : นิทานเรื่องหมาป่ากับลูกแกะของอีสป...ทุกคนเคยได้ยินกันมาบ้าง...ลูกแกะอ้างเหตุผลสารพัด แต่สุดท้าย เจ้าหมาป่าก็พาลหาเรื่องกินลูกแกะจนได้...เฮ่อ! เศร้า แต่จะมีใครรู้บ้าง เรื่องราวมันไม่ได้มีแค่นั้นหรอกนะ...ลองอ่านดูแล้วกัน (ตกลงซึงรีโอนสัญชาติมาเป็นอุเคะ แล้วหรือนี่??)
กาลครั้งหนึ่งนานนนนน...มาแล้ว
ยังมีดินแดนแสนสวยงามตามธรรมชาติ ทั้งป่าเขาลำเนาไพร แม่น้ำลำธารล้วนอุดมสมบูรณ์ สัตว์ป่าน้อยใหญ่ต่างอาศัยอยู่ในดินแดนแห่งนี้อย่างมีความสุข
ณ ใจกลางป่าเป็นหุบเขา YG (YG Valley) อันเป็นที่อยู่ของฝูงหมาป่านับหมื่นๆตัว จ้าวหมาป่ามีนามว่า 'เทมโป' เขาเป็นมนุษย์หมาป่าวัยฉกรรจ์ สืบทอดความเป็นจ้าวหมาป่ามาจากท่านพ่อ ท่านปู่ และท่านปู่ของท่านปู่ ซึ่งเป็นหมาป่ารุ่นแรก เฉพาะผู้ที่มีสายเลือดของจ้าวหมาป่ารุ่นแรกเท่านั้น ที่จะมีรูปร่างเป็นมนุษย์ สิ่งที่หลงเหลือ บ่งบอกความเป็นหมาป่า มีเพียงใบหูใหญ่ทั้งคู่ และหางยาวเป็นพวง...
เล่าต่อๆกันมาว่าครั้งนั้น...ปู่ของท่านปู่ได้ช่วยชีวิตราชบุตรของราชาภูติแห่งป่าไว้ จึงได้รับพรให้กลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าและสามารถสืบทอดทายาทมนุษย์หมาป่าต่อไปได้ อันว่าความเป็นมนุษย์นั้นทำให้มีสติปัญญาดีกว่าสัตว์ทั่วไป เมื่อกลับไปที่ฝูงหมาป่าจึงได้รับการยกย่องให้เป็นจ่าฝูง เพราะได้ใช้ปัญญาแก้ไขปัญหาต่างๆ อย่างยอดเยี่ยม เขาได้จัดตั้งกองทัพหมาป่าอันเก่งกล้าสามารถขึ้นเพื่อปกป้องพี่น้องชาวหมาป่าจากภัยพาล ศัตรูใดคิดจะมาแผ้วพาลก็จำต้องพ่ายแพ้ถอยทัพกลับไป...
จริงๆแล้วสัตว์ที่ไปช่วยชีวิตราชบุตรของราชาภูติแห่งป่าและได้รับพรครั้งนั้นไม่ได้มีเพียงหมาป่า แต่ยังมีแกะหนุ่มอีกตัวด้วย ฝูงแกะก็ได้ยกมนุษย์แกะคนนั้นให้เป็นจ้าวแห่งแกะปกครองทุ่งหญ้า BigBang (BigBang Field) เช่นกัน
อย่างไรก็ตามฝูงแกะนั้นย่อมไม่อยู่ใกล้ฝูงหมาป่า เพราะกลัวโดนกินเป็นธรรมชาติ ดังนั้นมนุษย์หมาป่ากับมนุษย์แกะจึงไม่เคยได้รู้จักมักจี่กันเลย...
++++
"เย้...เห็นแล้วๆ นั่นไงน้ำตก ว้าววว..น่าเล่นจังเลย..." ซึงรี ลูกแกะน้อยร้องอย่างตื่นเต้นดีใจ ทำท่าจะถลาลงเล่นน้ำซะเดี๋ยวนั้น...วันนี้ท่านพ่อท่านแม่พาครอบครัวมาเที่ยวน้ำตกล่ะ นอกจากท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่จียง และท่านพี่แดซองแล้ว ก็มีญาติๆที่เป็นมนุษย์แกะมากันหลายคน...
"แหม ใจเย็นๆจ๊ะ ซึงรี จะเล่นน้ำก็ต้องถอดเสื้อออกก่อนนะจ๊ะลูก" ท่านแม่เอ่ยยิ้มๆ กับลูกคนสุดท้องผู้น่ารัก พลางช่วยถอดเสื้อที่ทำจากขนแกะนุ่มๆออกให้ เหลือไว้แต่กางเกงขาสั้นตัวเล็ก พอมีร่างเป็นคน มันก็เสียตรงไม่มีขนให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายนี่แหล่ะ เลยต้องทำเครื่องนุ่งห่มมาใช้
เด็กๆพากันลงเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน สาดน้ำใส่กัน บ้างดำน้ำแข่งกัน หัวเราะกันเสียงดัง บรรยากาศวันนั้นแสนจะมีความสุข ไม่มีวี่แววว่าจะเกิดเหตุร้ายใดๆเลย
แต่แล้ว...ครืนนน...อยู่ๆน้ำป่าไหลทะลักหลากลงมาจากด้านบนของน้ำตกอย่างแรง เสียงดังสะเทือนเลือนลั่นไปหมด ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่หวีดร้องอย่างตกอกตกใจ เด็กที่ส่วนใหญ่เล่นอยู่ริมฝั่งก็ปีนหนีขึ้นได้ทัน แต่คนที่ไปเล่นกลางน้ำนั้นต้องโดนกระแสน้ำเชี่ยวกรากพัดพาร่างไปไกล...
"กรี๊ดดด...ซึงรี..." ราชินีแกะร้อง หน้าซีด เมื่อเห็นร่างลูกรักลอยลิ่วถูกกระแสน้ำกลืนหายไป จียงถลาจะลงน้ำไปช่วย แต่โดนราชาและแดซองรั้งไว้...กระแสน้ำทวีความรุนแรงมากขึ้นกว่าตอนแรก ใครบ้าบิ่นลงไปตอนนี้ต้องตายแน่...ไม่นานเหตุการณ์ก็ค่อยๆสงบลง สายน้ำไหลเอื่อยเป็นปกติราวกับเรื่องเมื่อครู่เป็นแค่ฝันไป...เหลือไว้เพียงเสียงคร่ำครวญร่ำไห้ของราชินีแกะ
"โฮๆ...ลูกแม่..." ใบหน้าราชาแกะและลูกๆหม่นหมอง ทุกคน ณ ที่นั้น สลดไปตามๆกัน
++++
จิ๊บ จิ๊บ... เสียงนกร้องชวนกันกลับรังนอน
ซึงรีค่อยๆลืมตาขึ้น ขยับตัวลุกนั่งอย่างลำบาก เนื้อตัวระบบไปหมด
'ที่นี่ที่ไหนเนี่ย?' สายตาสำรวจไปรอบๆ มีต้นไม้เขียวๆขึ้นเต็มไปหมด เขามาเกยตื้นอยู่ตลิ่งริมแม่น้ำสายไม่ใหญ่นัก ร่างบางยันกายขึ้นจะลุกไปดื่มน้ำ...
"ซื๊ดดด...เจ็บ...ข้อเท้าพลิกด้วยหรอเนี่ย อูยยย...ปวดหัวจัง" ยกมือแตะหลังศีรษะเบาๆ รู้สึกถึงความเหนียวเหนอะ พอเอามือลงมาดูก็เห็นเลือด...ใจหวิวไปเป็นตรู่...ยังไงก็ต้องล้างแผลก่อน ล้างตัวด้วย เลอะเทอะไปหมดแล้ว...ซึงรีวักน้ำขึ้นล้างไปทุกๆส่วน
++++
เสียงน้ำจ๋อมแจ๋มจากอีกด้านหนึ่งเหมือนมีใครมาเล่นน้ำ...ร่างสูงที่นั่งเล่นเพลินๆอยู่ริมฝั่งขมวดคิ้วหนาๆเข้าหากัน...
'ใครกัน บังอาจเข้ามาที่นี่?' จ้าวหมาป่าเดินเลาะชายน้ำไปยังต้นเสียง...อะไรนั่น?...นั่งหันหลังให้อยู่ นางพรายรึ ตัวเล็กๆขาวๆเส้นผมสีน้ำตาลสลวยเปียกลู่แนบศีรษะทุย...มีอะไรคล้ายๆหูแกะเล็กๆประดับสองข้างด้วย...มือน้อยๆวักน้ำขึ้นค่อยๆลูบไปตามตัว...อืม...จะมองตรงไหนก็ดูน่ารักไปหมดแฮะ...ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิ...
"นี่เจ้า..." เสียงห้าวมีอำนาจดังขึ้น ทำให้ร่างนั้นสะดุ้งโหยง หันขวับมามองด้วยสายตาตื่นๆ อา...ตากลมโตสีน้ำตาลแจ๋ว...จมูกรั้นเล็กๆ ปากนิดๆสีชมพู น่ารักจริงๆ...มองลงมาอีกหน่อย...แบนจัง อ้าว...ผู้ชายหรอกเรอะ โธ่เอ๊ย! หน้าหวานอย่างนี้นึกว่าผู้หญิงซะอีก เอาเหอะ...ใช้ได้เหมือนกันล่ะน่า...
"อย่าเข้ามานะ เจ้าปีศาจร้าย!" เสียงเล็กๆขู่ฟ่อ หูตั้งชัน ร่างสูงชะงักอึ้ง เสียงก็น่ารักแฮะ ...แต่เดี๋ยว...
"ใคร...ปีศาจร้าย?" เสียงห้าวขุ่นๆดังขึ้น ซึงรีตัวสั่น โอย...น่ากลัวชะมัด คนอะไรฟะ ไม่เคยพบเคยเห็น หูเป็นหมาป่า ผมยาวสีดำสนิท ตัวก็โตอย่างกับยักษ์ปักหลั่น...ช่วงล่างนุ่งกางเกงหนังสีดำ ช่วงบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกบึกบึนสีคล้ำมีรอยแผลเป็นจากการต่อสู้หลายรอย...หน้าตาก็ดูดุร้าย เสียงยังกับฟ้าผ่า โอย...อยากเป็นลมจัง...
"ถามว่าเจ้าว่าใคร!?" กึ๊ยยย...เดินเข้ามาแล้วอ่ะ โอย...ขอเป็นลมก่อนละกัน วื้ดด...
"อ้าว เฮ้ย! เดี๋ยวสิ...แล้วกัน..." เทมโปรีบก้าวเข้ามารับร่างบางเกือบไม่ทัน
"เฮ้ๆ อะไรกัน เป็นลมเลยเรอะ? ตื่นขึ้นมาคุยกันก่อน ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!" เอาแต่ใจจริงแฮะคนจะเป็นลมยังมีการมาเรียกให้ตื่นอีก...ซึงรีค่อยๆปรือตาขึ้นนิดหนึ่ง หยีตามองเห็นหน้าคนก้มมองมาใกล้ๆ...หวาย...ปากกว้างน่ากลัวจัง เลื่อนสายตาขึ้นไปอีก จมูกโด่งเป็นสันสวยเชียว...แล้วตาที่กำลังจ้องมาก็...
"จ๊ากกก!! อย่ากินข้าเลย ปล่อยข้าน๊า..." ร่างน้อยๆร้องลั่น ตะกุยตะกายจะให้หลุดจากอ้อมแขนเจ้าหมาป่าตัวโต...ลืมนึกถึงความเจ็บปวดที่แผลเป็นปลิดทิ้ง...แต่อ้อมแขนนั้นกลับรั้งไว้
"เฮ้ย!~ จะบ้าเรอะ ใครจะกินเจ้าห๊ะ? พูดแบบนี้เดี๋ยวสวยหรอก" เจ้าหมาป่าว๊ากใส่ ทั้งฉิวทั้งขันปนๆกัน หน้าเรามันเหมือนยักษ์เหมือนมารนักรึไง?...(ก็ช่ายอะเด่ะ ไม่รู้ตัวอีก คนเรานี่น้า...(-_-")...Gypsy) ซึงรีทำคอย่นพูดอ่อยๆ
"ข้าขอโทษ ก็ตาท่านมันน่ากลัวนี่นา" ลูกแกะน้อยเหลือบมองลูกตาสีดำสนิทที่เหมือนจะดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ตอนนี้ดูขุ่นๆชอบกล ร่างเล็กหลบตาตัวสั่นนิดๆ หมาป่าเลยหัวเราะในลำคอ...
"งั้นรึ...ว่าแต่เจ้ารู้ตัวหรือไม่ ตอนนี้เจ้ากำลังอยู่ในเขตหวงห้าม คนที่จะเข้ามาที่นี่ต้องขออนุญาติข้าเสียก่อน" เจ้าหมาป่าตัวโตแสดงอำนาจความเป็นเจ้าของสถานที่เต็มที่
"ข้าไม่ทราบหรอก ข้าโดนน้ำป่าพัดมา สลบไม่รู้เรื่อง เพิ่งจะฟื้นขึ้นมาเมื่อกี๊เอง"
"แล้วเจ้าโดนพัดมาจากไหนกันล่ะ?"
"ทุ่งหญ้า BigBang...ครอบครัวข้าอาศัยอยู่ที่นั่น ข้ากำลังเล่นน้ำตกอยู่กับเพื่อนๆ แล้วจู่ๆน้ำป่าก็ทะลักมา มันรุนแรงน่ากลัวมากๆ พัดข้าตกมาข้างล่างเรื่อยๆ แล้วพอฟื้นมาอีกที ข้าก็มาอยู่ที่นี่แล้ว..."
"อืม...มาไกลทีเดียวนะ มาถึงแม่น้ำ YG นี่น่ะ อ้อ...เจ้าอยู่ที่ทุ่งหญ้า BigBang หรอกเรอะ?"
"ใช่แล้วท่าน ข้าชื่อซึงรี เป็นบุตรคนสุดท้องของพ่อแม่" เขาไม่อยากเผยตัวว่าเป็นราชบุตร เกรงว่าอาจเป็นอันตรายได้
"ซึงรี...ชื่อเพราะดีนี่" เทมโปทวนเบาๆ
"เอ่อ...ข้าต้องการกลับบ้าน ท่านพอจะช่วยบอกทางไปทุ่งหญ้า BigBang ได้หรือไม่?" ได้คุยสักพัก ซึงรีก็เริ่มหายกลัวหมาป่า ชักจะคิดถึงบ้านขึ้นมา ป่านนี้ท่านพ่อ ท่านแม่ และท่านพี่ทั้งสองคงเป็นห่วงเรามากแล้ว...
"ข้ารู้ทางไป...แต่ไม่บอกเจ้าหรอก" หมาป่ายิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย
"เอ๊ะ!~ ท่านหมายความว่ายังไง" แกะน้อยหน้าตื่น
"ข้าไม่ให้เจ้ากลับน่ะสิ เจ้าจะต้องอยู่รับใช้ข้า" ก็น่ารักขนาดนี้...เรื่องอะไรจ้าวหมาป่าอย่างเราจะยอมปล่อยให้หลุดมือล่ะ เหอะๆๆ
"ข้าไม่ยอมนะ! ท่านมีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า" เสียงเล็กเริ่มโวยวาย ความหวาดกลัวคืบคลานเข้ามา...
"หึ ก็เจ้าบังอาจมาดื่มน้ำอาบน้ำในที่ส่วนตัวของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาติ ข้าก็ต้องลงโทษไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างน่ะสิ ไม่ลงอาญาประหารก็ดีเท่าไหร่แล้ว" ร่างสูงโมเมตั้งกฏขึ้นมาเดี๋ยวนั้นหน้าตาเฉย จริงๆแล้ว ไม่เคยมีกฏอะไรอย่างนี้หรอก
"อะไรกัน! ข้าไม่ได้อยากมาอาบน้ำในที่บ้าบอของท่านเลยนะ บอกแล้วไงว่าข้าโชคร้ายโดนน้ำป่าพัดมาน่ะ มันเป็นเหตุสุดวิสัย ข้าไม่ได้ตั้งใจมาล่วงละเมิดสถานที่ของท่าน ที่จริงข้าไม่ทราบด้วยซ้ำว่าที่มี่มันที่ไหน" แกะน้อยพยามอธิบาย อ้างเหตุผลต่างๆนาๆ
"ไม่ต้องมาเถียง! พูดมากเดี๋ยวจับกินซะหรอก! ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เจ้าก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ทุกชีวิตที่อยู่ในหุบเขา YG นี้เป็นของข้า เจ้าก็เช่นกัน ข้าต้องการสิ่งใด ไม่มีใครขัดขืนได้!!" เทมโปทำเสียงโหดๆเข้ากับหน้าตัวเอง
"พาลจริงๆ! ท่านต้องบ้าไปแล้วแน่!!" ซึงรีตะโกนด้วยความโมโหปนหวาดกลัว หมาป่าเลิกคิ้วเข้ม...
"ข้าพูดจริง ข้าเป็นจ้าวหมาป่า ปกครองหุบเขาแห่งนี้ ไม่มีสิ่งใดไม่เป็นไปตามประสงค์ของข้า หากข้าต้องการชีวิตของเจ้า ข้าก็ต้องได้!!" ตาสีเข้มวาววับของเขาจ้องมาอย่างกับเห็นเหยื่ออันโอชะอยู่ตรงหน้า แกะน้อยสะท้านเยือก...หัวใจเต้นแรง ทำไงดีเรา?...หนี!!...ผลั่ก!!...เขาผลักอีกฝ่ายแล้วดิ้นหลุดจากอ้อมแขนนั้นจนได้ แต่ก้าวไปได้แค่สองก้าวก็ร้องโอ๊ย ล้มแผละลง...
"ซึงรี เป็นอะไรน่ะ?" เสียงห้าวมีกระแสความเป็นห่วงเจือปน แต่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกตุ
"ขะ...ข้อเท้าข้า..." น้ำตาร่วงพรู เจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ โธ่! จะหนีก็หนีไม่ได้แล้วเรา โดนกินแน่เลย...จ้าวหมาป่าอุ้มร่างน้อยขึ้นทั้งตัวพาไปนั่งที่ริมตลิ่ง
"ไหนดูซิ อืม...บวมม่วงเชียวล่ะ คงจะเคล็ดนะ จริงสิ เจ้าโดนน้ำพัดมานี่ คงมีไปชนก้อนหินบ้าง แล้วเจ็บตรงไหนอีกมั้ย? บอกข้าซิ"
"ไม่ต้องมายุ่ง จะกินข้าไม่ใช่เหรอ รีบจัดการซะสิ จ้าหมาป่าอันธพาล...หาเรื่องกินคนอื่น ใจร้าย...คนใจดำ...ฮือๆ..." พูดไปก็สะอึกสะอื้นไป น้ำตาไหลพรากๆ ยิ่งเอามือปาดออก น้ำตาก็ยิ่งไหลเป็นทาง ท่านพ่อท่านแม่ข้าขอลา...
จ้าวหมาป่าส่ายหน้า เออแฮะ...เชื่อเอาจริงๆจังว่าเราจะกิน ร้องไห้น่ารักน่าแกล้งชะมัด...ร่างสูงเชยคางเล็กขึ้นจูบเลียซับน้ำตาให้...ที่เปลือกตาฉ่ำ สองแก้มนุ่ม ปลายจมูกรั้นๆ ริมฝีปากอิ่มชมพูเรื่อ แล้วก็วนจูบอีกทั่วใบหน้าขาวเนียนนั้น... น้ำตาเหือดแห้งไปแล้ว เสียงสะอื้นก็หยุดลงด้วย...
"ทะ...ทำอะไรของท่านน่ะ?" มือเล็กดันบ่ากว้าง พลางเบือนหน้าหนี ซึงรีรู้สึกหวิวๆ แปลกๆ กับการกระทำของร่างสูง...จ้าวหมาป่ายิ้มกริ่ม เลียริมฝีปากแผล่บ นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก...(หุ หุ...ก็สุนัขชอบเลียหน้าคนที่ชอบเป็นธรรมชาตินิสัยอ่ะนะ คนเลี้ยงสุนัขคงรู้ดี ^^)
"ก็ชิมเจ้าไง เจ้าแกะน้อยขี้แย" ซึงรีทำตาโต อ้าปากค้าง
"เฮ้อ! ไม่รู้อะไรซะเลยนะ การกินเนี่ย เค้าไม่สวาปามกันทันทีหรอก มันต้องชิมดูก่อนว่ารสชาติเป็นยังไง ใช้ได้หรือเปล่า" โม้เป็นตุเป็นตะไปโน่นเลย
"แล้วข้า..." ซึงรีชักจะมีความหวัง ถ้าไม่อร่อยก็อาจจะปล่อยไปสินะ
"อืมมม...เจ้าน่ะ รสชาติถูกปากข้าเลยล่ะ แต่ผอมไปหน่อยนะ ต้องขุนให้อ้วนกว่านี้ เวลาเคี้ยวจะได้เต็มปากเต็มคำหน่อย แหม...คิดแล้วน้ำลายไหล" ว่าแล้วก็ทำท่ากลืนน้ำลายเอื๊อก! สร้างความหวาดผวาแก่แกะน้อย...เวนกรรม...จะโดนกินทั้งที ยังต้องโดนขุนก่อนอีกเหรอเนี่ย!! (ToT) เนื้อตัวเริ่มสั่นสะท้าน...
"หนาวล่ะสิ เอ้า...ใส่เสื้อซะจะได้อุ่นๆ" จ้าวหมาป่าเดินไปหยิบเสื้อขนหมาป่าของตัวเองที่ถอดทิ้งไว้มาสวมให้แกะน้อย...
"ปล่อยข้าเถอะนะ ได้โปรด...นะ" ซึงรีพยายามส่งสายตาอ้อมวอนอีกครั้ง จ้าวหมาป่ามองอย่างรำคาญนิดๆ แล้วก็ก้มลงจูบปิดริมฝีปากช่างอ้อนนั้นหนักๆ
"ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่!" แขนแกร่งช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้ม พากลับไปที่พำนัก ใบหน้าหวานสลดลง...หูตก หมดสิ้นแล้วซึ่งความหวัง...
++++
จบตอนที่ 1
เมื่อวานต้องขออภัยสำหรับคนที่รออ่านจนจบนะคะ
เป็นความผิดพลาดของยิปซีเองค่ะ พอดีติดพันเรื่องงานจนถึงดึกเลย
ไม่ได้กลับมาอัพให้จบ ต้องขอโทษจริงๆค่ะ วันนี้มาต่อจนจบแล้ว
สำหรับตอนต่อไป ยิปซีจะรีบเอามาลงให้แน่นอนค่ะ เพื่อชดเชยความผิด
______________
ที่จริงเรื่องนี้ ยิปซีอยากเขียนเป็นคู่ YB*GD มากเลยค่ะ
แต่ลุคของแทยังมันไม่ได้จริงๆเลยกลายเป็นของคุณชายเชวกับน้องซึงไปซะฉิบ
ซึ่งถ้าเป็นปกติแล้ว ยิปซีไม่เขียนซึงเคะค่ะ สำหรับยิปซี จียง อุเคะ โอนลี่เท่านั้น
แต่คราวนี้ถึงคราวจำเป็น และลุคน้องซึงให้เหลือเกิน ก็เลยต้องเลยตามเลยค่ะ ฮา
แต่ยิปซีจะแถมคู่รอง YB*GD ให้แน่นอนค่ะ แต่ต้องขอกลับไปคิดพล็อตเพิ่มก่อน
อยากเขียนยาวๆดูเรื่องนี้ เพราะเนื้อเรื่องมันให้ค่ะ
_______________
เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากบล็อกพี่เจี๊ยบค่ะ http://pantipaza.exteen.com
เพราะช่วงนี้รู้สึกว่าน้องๆรักสัตว์กันเหลือเกิน แล้วบังเอิญยิปซีอ่านนิทานเรื่องนี้พอดี
ประจวบเหมาะค่ะ เลยกลายเป็น fic เรื่องนี้ได้
แต่คงไม่จบง่ายๆนะคะ เพราะ fic ไม่มีพล็อต แต่จะพยายามอัพเรื่อยๆไม่ให้รอนานค่ะ
แหม น่าไปเที่ยวมั้งน่ะ
กรี๊ดดด หมาป่า สุดหล่อ
กะ
แกะน้อย น่ารัก
เรื่องราวอันน่าตื่นเต้นมาลงต่อไวไวนะคร้าบบบ
#1 By YB 's GiRL on 2008-10-28 16:13