Big Bang Fiction Yaoi

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ

ชาย รัก ชาย

เพราะฉะนั้น ถ้าคุณรับไม่ได้

ก็กรุณาปิดไปซะ

แต่ถ้ายังอยากจะอ่านต่อล่ะก็

เชิญอ่านต่อได้เลย

-----------------------------------------------------------------------------------------------  

Author note : ต่อตอนที่ 2 เลย นะคะ happy halloween ย้อนหลัง 1 วันค่ะ

ปล. กล้วยเพื่อนเลิฟ Happy Brithday ว่ะ (คนบ้าอะไรเกิดวันฮัลโลวีน) เมื่อวานกูสนุกมากเลย ขอบคุณสำหรับแอลกอฮอล์ชุดใหญ่ กูเมาค้างเลยสัด!! ของขวัญที่ได้รับคงถูกใจใช่ม้ะ? (VCD คอนฯ BigBang ชีวิตกูทั้งชีวิตเลยนะเว้ย!!)

เสียงฮือฮาดังขึ้น เมื่อจ้าวหมาป่าเดินอุ้มตัวอะไรเล็กๆขาวๆ เข้ามาในถ้ำ ผ่านพวกทหารยามที่โค้งทำความเคารพกันพรึ่บพรั่บ... ทะลุเข้าไปชึ้นใน ซึ่งเป็นที่พักส่วนตัวของเขา

เทมโปวางร่างน้อยลงนอนบนเตียงนุ่มกว้าง หัวเตียงและเสามุมเตียงทั้งสี่มีรูปแกะสลักงดงามน่าพิศวง แต่แกะน้อยไม่ได้สนใจมองอะไรทั้งสิ้น ดวงตายังพร่ามัวด้วยหยาดน้ำใสๆที่คลอคลองเอ่อล้น...ฮือออ เราจะไม่ได้พบท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่จียง และท่านพี่แดซองแล้วหรือนี่...

"มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือขอรับ? ท่านจ้าว" แทยัง ญาติกึ่งคนสนิทเข้าพบ เทมโปให้ทหารไปตามเขามา พร้อมกับให้นำอุปกรณ์ทำแผลมาด้วย

"อยากให้เจ้าช่วยดูแลเจ้านี่หน่อย ข้าพบมันบาดเจ็บเลยพามารักษาตัวที่นี่ มันชื่อซึงรี ซึงรีนี่แทยัง เขามีความรู้ด้านการแพทย์ จะช่วยดูแลอาการของเจ้า" แกะน้อยหยุดร้องไห้ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาแล้วหันไปมองแทยัง ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างผูกมิตร รู้สึกถูกชะตากันในทันที

แทยังเป็นมนุษย์หมาป่าเหมือนกันกับเทมโป แต่ตัวเล็กกว่า ผมสั้นและสีตาอ่อนจางกว่าออกน้ำตาลเข้ม แล้วก็ท่าทางอ่อนโยนใจดีกว่า (สรุปว่าน่าคบกว่าอ่ะนะ)

"ข้าจะทำแผลให้นะขอรับ" เขาถือกล่องเครื่องมือแพทย์เข้ามาวางใกล้ๆ (เป็นชนเผ่าที่เจริญเนอะ^^)

"รบกวนด้วยนะท่าน"

"ด้วยความยินดีขอรับ ว่าแต่เจ็บตรงไหนบ้างขอรับ?" แกะน้อยลุกนั่ง ชี้แผลที่หลังศีรษะ กับข้อเท้าที่บวมม่วง

"อืม...มีรอยแตกที่ศีรษะด้วย ต้องเย็บสิบกว่าเข็มได้ จะฉีดยาชา...เจ็บหน่อยนะขอรับ" แทยังใช้ที่คีบคีบเข็มฉีดยาขึ้นมาจากหม้ออุปกรณ์ที่ฆ่าเชื้อแล้ว ต่อเชื่อมกับกระบอกยาชา ซึงรีทำหน้าแหย เมื่อเห็นเข็มแหลมๆตาเริ่มแดง เตรียมจะร้องไห้เพราะรู้ว่าจะต้องเจ็บตัวแน่ เทมโปที่นั่งอยู่ข้างเตียงเห็นก็หัวเราะออกมา

"อะไรกัน เพิ่งหยุดร้องไห้หยกๆ ไม่ทันไรจะร้องอีกแล้วเรอะ เจ้านี่มันตัวผู้หรือตัวเมียกันแน่หา เจ้าลูกแกะขี้แย" เขาอดพูดล้อไม่ได้ ซึงรีโกรธที่ถูกสบประมาทความเป็นลูกผู้ชาย หน้าแดงก่ำ กัดริมฝีปากแน่น ตวัดสายตาเคืองๆ ไปจ้องตาร่างสูง

"แล้วท่านล่ะ ไม่เคยร้องไห้รึไงกัน?!" ย้อนเสียงขุ่น

"เฮอะ ข้าเป็นจ้าวหมาป่านะ ไม่อ่อนแอ หลั่งน้ำตาให้ใครดูหมิ่นหรอก" เทมโปเลิกคิ้ว เหยียดริมฝีปากเป็นทำนองว่าการร้องไห้นั้น สุดแสนไร้สาระ ทำให้อีกฝ่ายโกรธมากขึ้น

"ท่านมันคนเย็นชาไร้หัวใจ!!"

"เจ้าเด็กเมื่อวานซืน!! กล้าว่าข้าเรอะ" ใบหูใหญ่กระดิก ชักฉุนแล้วเหมือนกัน เจ้าแกะน้อยนี่บังอาจเกินไปแล้ว แทยังต้องรีบปรามทั้งคู่ก่อนที่เรื่องจะไปกันใหญ่

"พอเถอะขอรับ ท่านทั้งสอง ท่านซึงรีกำลังบาดเจ็บ ต้องรีบทำแผลนะขอรับ" เทมโปยอมหยุด แต่ตาสีดำสนิทยังจ้องร่างเล็กเขม็ง ขณะที่ซึงรีได้แต่ทำหน้าบึ้ง ฮึ! เจ้าหมาบ้านี่ คนเค้ากลัวก็ร้องไห้ไม่ได้ หาว่าเป็นตัวเมีย ถ้าตัวเท่ากันหน่อยล่ะก็ จะท้าต่อยซะเลย (โอ๊ะโอ...โจ๋จริงนะจ๊ะน้อง^^)

"นิ่งๆนะขอรับ จะฉีดยาแล้วก็เย็บแผลแล้ว" แทยังประคองศีรษะแกะน้อยให้เห็นแผลชัดๆ แล้วแทงเข็มฉีดยาชาเข้าไป แล้วเริ่มทำการเย็บแผล...ฝ่ายแกะน้อยถึงแม้จะฉีดยาชาไปแล้วก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี แต่จะร้องไห้ก็กลัวเจ้าหมาตัวโตที่นั่งจ้องอยู่จะล้อเอาได้อีก จึงได้แต่ขบฟันแน่น ท่องในใจว่าไม่เจ็บๆ อย่าร้องนะ อูยยย เจ็บๆๆๆ...

เทมโปเห็นมือเล็กทั้งสองที่กำกันไว้แน่น ก็รู้ว่าแกะน้อยเจ็บมากแต่ข่มไว้ไม่ร้องออกมา ก็นึกชมอยู่ในใจ ไม่เลวนี่ นึกว่าจะเป็นคนไม่อดทน เอาแต่ร้องไห้ซะแล้ว

"เย็บแผลที่ศีรษะกับพันข้อเท้าเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ ทีนี้...ถ้าแผลมันอักเสบ จะทำให้เป็นไข้ ร้อนๆหนาวๆ ทานยานี่กันไว้ก่อน ยาแก้ปวดนี่ด้วย แล้วก็ห่มผ้าให้อุ่นๆเข้าไว้นะขอรับ" แทยังส่งยากับน้ำดื่มให้กับซึงรีที่พยักหน้านิดๆ แกะน้อยรู้สึกเพลียมาก พอทานยาเสร็จจึงล้มตัวลงนอนทันที

"เอ่อ ท่านจ้าว จะให้เขาพักที่นี่หรือขอรับ? ที่จริงยังมีห้องว่างอยู๋อีกห้อง..." เทมโปยกมือโบกว่าไม่ต้อง แทยังจึงวางยาไว้ที่โต๊ะข้างเตียงเก็บอุปกรณ์เข้าที่ หันมาโค้งให้จ้าวหมาป่าหนึ่งทีแล้วก้าวออกไปจากห้องเงียบๆ ร่างสูงหันกลับมานั่งบนเตียง มองลูกแกะน้อยที่หลับสนิทไปแล้ว...

คืนนั้นซึงรีตัวร้อนจัดเพราะพิษไข้ แต่ยังพึมพำว่าหนาว...เทมโปถอดเสื้อผ้าออก...แนบร่างเปลือยของตนกับร่างเปลือยของอีกฝ่าย...ต้องกอดเอาไว้แนบกายถ่ายทอดความอบอุ่นให้แกะน้อยจึงสงบลงได้...จ้าวหมาป่าลูบเส้นผมอ่อนนุ่มสีน้ำตาลเบาๆ แล้วจูบหน้าผากเกลี้ยงนูนของร่างในอ้อมแขนก่อนจะหลับตามไป...

++++

สองวันแล้วที่ซึงรีนอนซมไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียง แทยังคอยเข้ามาดูแลบ่อยๆในช่วงกลางวัน เช็ดตัว ป้อนอาหารบ้าง ป้อนยาบ้าง ซึ่งเจ้าตัวก็สะลึมสะลือขึ้นมาเป็นช่วงๆแล้วสลบต่อ ส่วนกลางคืน แกะน้อยจะนอนสงบนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของจ้าวหมาป่า แต่เช้าวันนี้เจ้าตัวเล็กเริ่มฟื้นมีแรงขยับ...

"ซึงรี...ถ้าฟื้นแล้วก็ตื่นเถอะ..." เสียงห้าวๆกระซิบที่ริมหูบาง ที่จริงตอนนี้ฟ้ายังไม่สาง จะนอนต่ออีกหน่อยก็ได้ แต่เทมโปกำลังมีปัญหา...

"อืม..." แกะน้อยยังไม่อยากตื่นเลยอ่ะ...ขอนอนบนที่นอนอุ่นๆนี่อีกหน่อยน่า...เทมโปทำหน้าแปลกๆยิ้มเบี้ยวๆกึ่งสุขกึ่งทรมาน...

เจ้าตัวเล็กกลิ้งมานอนทับอยู่บนอกเขา ใบหน้าใสแนบแก้มอยู่ที่ซอกคอ เป่าลมหายใจแผ่วๆใส่เป็นจังหวะ แถมขาเพรียวข้างหนึ่งยังก่ายท่อนขาแข็งแรงของเขาแทรกเข่ามากดแนบกับแก่นกายที่กำลังบวมเป่ง...

เขาพยายามจะดึงตัวซึงรีออกแล้ว แต่เจ้าตัวกลับพลิกมาซบเขาอีก คิดว่าเขาเป็นหมอนข้างอุ่นๆล่ะมั้ง กอดซะแน่นเลย...แต่เผอิญว่าไม่ใช่...เป็นหมาป่าที่กำลังร้อนวูบไปทั้งตัวต่างหาก (อิ อิ ^^) โธ่! สองคืนก่อนนอนนิ่งๆก็เลยไม่รู้สึกอะไร แต่ขืนเป็นแบบนี้เขาคงทนไม่ได้หรอก

"ซึงรี..." เรียกอีกที ร่างเล็กส่งเสียงอื้ออาตอบกลับมา แต่กลับซุกหน้าขยับตัวขยับขาเบียดกระแซะชิดเข้าไปอีก เทมโปสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง...

"ให้ตายเหอะ ยั่วกันหยั่งงี้เดี๋ยวก็ได้เรื่องหรอก...ซึงรี...ยังไม่ตื่นอีกเหรอ...ข้าทนไม่ไหวแล้วนา"

"...." ...เงียบ...

"นี่...ข้าให้โอกาสเจ้าแล้วนะ เจ้าอยากไม่ตื่นเอง ช่วยไม่ได้..." เทมโปค่อยๆพลิกร่างซึงรีลงนอนหงาย ตัวเองก็คร่อมทับอยู่ข้างบน แล้วระดมจูบเลียไปทั่วใบหน้าคนนอนขี้เซา...เขาประกบปากทาบลงริมฝีปากนุ่มสีชมพู บดเบียด...ซึงรีส่ายหน้าหนี รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก...เกิดอะไรขึ้น? ใครบางคนกำลังจะฆาตกรรมเขาให้ขาดใจตายรึไงเนี่ย...ฮือๆ ท่านพ่อ ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย

"อื้ม...อื้ม..." ร่างเล็กเริ่มดิ้นรนพลางส่งเสียง...เทมโปถอนจูบ แต่มือใหญ่ยังลากลูบไปตามเนื้อตัวขาวเนียน...

"แฮ่กๆๆๆๆ..." ลูกแกะน้อยหอบหายใจแรง ปาดน้ำตาออก...โอย...ค่อยยังชั่ว เรารอดตายแล้วใช่มั้ยหนอ? (รอดตายแล้วจ้า แต่จะเจออย่างอื่นแทนนะหนู เหอะๆ^^)

"ยอมตื่นแล้วหรือ? แกะน้อยของข้า..." เทมโปยิ้ม...สบตาแป๋วแหววสีน้ำตาลใสของซึงรีที่ยังงงๆอยู่ ร่างสูงก้มลงจูบหนักๆที่ปากอีกที

"มอนิ่งคิส...อรุณสวัสดิ์แกะน้อย"

"ง่า...อรุณสวัสดิ์ขอรับ..." ซึงรีหน้าแดง เบือนหลบตาเยิ้มๆนั่น...เอ...ทำไมต้องรู้สึกเขินด้วยล่ะ? แล้วทำไมเขาถึงมานอนอยู่ใต้ร่างของคนๆนี้นะ...อืม...ใช้หมองก่อน...อ้อ...เมื่อวาน (ซึงรีนึกว่าเพิ่งผ่านมาวันเดียว) เขาได้พบจ้าวหมาป่าที่แม่น้ำ แล้วก็...

"อ๊ะ!...เดี๋ยวๆ...ทำไรอ่ะ?..." อยู่ดีๆคนข้างบนก็ซูกหน้ามาไซ้ๆเลียๆ ตรงซอกคอเขา แล้วแหย่ลิ้นเลียที่ซอกหูให้รู้สึกจั๊กจี้...ซ้ำขบใบหูเบาๆด้วย ขนลุกเกรียวเลยง่ะ มืออุ่นๆก็ลูบไล้แผ่นอกของเขาอีก...ว้า...คนกำลังใช้ความคิด เล่นทำงี้ก็คิดไม่ออกน่ะสิ...ร่างเล็กสยิวกายอีกครั้ง เมื่อร่างสูงใช้นิ้วสะกิดยอดอกสีชมพูจนเป็นเม็ดแข็งแล้วบีบบี้มันไปมา...

"อ๊า...อย่าทำอย่างงั้น..." พยายามดึงมือใหญ่ออกไปจากตัว รู้สึกแปลกๆกับการกระทำของอีกฝ่าย บอกไม่ถูกว่าดีหรือไม่

"ทำไมล่ะ? สนุกออก นี่ไง" เทมโปขยับตัวก้มหน้าลงขูบแผ่นอกขาวเนียน มือหนึ่งลูบเขี่ยเม็กยอดบนอกขวา อกซ้ายโดนเขาลากลิ้นไปรอบๆจนไปหยุดอยู่ที่เม็ดสีชมพูตรงใจกลาง...แล้วเริ่มเลียเบาๆ...ดูดดุน...ขบเม้ม...

"อย่า...มัน...อ้ะ...อื้อ..." ซึงรีเกร็งตัว ดิ้นส่ายไปมา มือน้อยพยายามผลักศีรษะคนข้างบนออก...

"หึๆ ใจเต้นรัวเชียวนะ" เทมโปได้ยินเสียง ตุบๆ...ตุบๆ...แรงเร็ว จากอกด้านซ้ายที่ตนกำลังซุกเล่นอยู่ แล้วอดขำไม่ได้ (ยิ่งหูของหมาป่าอ่ะนะ ไวต่อเสียงอยู่แล้วด้วย ^^)

"ยังมาล้ออีก...เลิกเล่นเหอะนะ" น่าอายชะมัด...ทำอะไรก็ไม่รู้ เนื้อตัวหน้าเน่อร้อนผ่าวไปหมด

"ฮื้อ...ได้ไง เพิ่งจะเริ่มต้นได้ไม่เท่าไหร่เอง...ต้องต่อ..."

"อย่า...อ่ะ..." เสียงห้ามเงียบหายไป ปากอิ่มช่างเจรจาโดนปิดสนิทด้วยเรียวปากสีเข้มนิ่ง...นาน...มือเล็กช่างผลักไสทั้งสองโดนรวบตรึงไว้เหนือศีรษะ

เทมโปถอนปากนิดหนึ่งเพื่อให้อีกฝ่ายได้หายใจ ริมฝีปากสีชมพูอ้าเผยอนิดๆ...ปล่อยโอกาสให้ร่างสูงแทรกเรียวลิ้นเข้าลองลิ้มชิมความหวานภายใน...มันรุกเร้าพัวพันโลมเลียลิ้นนุ่ม...ที่ตอนแรกเจ้าของก็ขัดขืน แต่สักพักเริ่มคุ้นกับสิ่งใหม่ที่ให้ความรู้สึกดี...ก็แตะเลียทักทายตอบกลับ...ฝ่ายโน้นเหมือนได้ใจ ตวัดเกี่ยวดูดดุนจนร่างบางหายใจแทบไม่ทัน...

"อือ...ฮ้า...ฮ้า...อุ๊บ...อื้อ..." ร่างสูงยอมถอนจูบออกให้อีกฝ่ายได้หอบหายใจพักเหนื่อยนิดหนึ่ง แล้วต่อรอบสองทันที...พร้อมๆกับฝ่ามือร้อนผ่าวลูบลงต่ำเน้นวนทั่วแผ่นท้องเรียบลื่นให้ร่างเล็กเกร็งหวามไหว...แล้วไต่ลงล่างกอบกุมเนื้อนุ่มตรงหว่างขาเพรียว...คลึงเคล้นเบามือ...แกะน้อยสะดุ้งโหยง!!

"อ๊า...อย่าจับตรงนั้น...หยุดน๊า...." อย่างจ้าวหมาป่าหรือจะฟังเสียง

"น่า...เฉยๆเหอะ เดี๋ยวดีเอง" (เวลาหลอกเด็กก็พูดอย่างงี้ทุกรายอ่ะนะ หุหุ...น้องๆเอ๋ย อย่าไปเชื่อเขาล่ะ ^^") ในหัวซึงรีหมุนติ้วกับคลื่นความรู้สึกของตนเองที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"อ้า...อ้า..." แกะน้อยกลับตาปี๋ส่งเสียงครางเครือ เมื่อหมาป่าแทนที่มือด้วยอุ้งปากร้อนชุ่ม...มือหยาบใหญ่โอบอ้อมไปโลมลูบขยำบั้นท้ายหนั่นแน่นกลมกลึงอย่างมันมือ...แล้วเปลี่ยนมาผลักเข่ามนแยกถ่างออกจากกัน...เขาอมนิ้วแข็งๆของตัวเองให้ชุ่มน้ำลายก่อนแล้วค่อยๆสอดดันมันเข้าสู่ช่องทางคับแน่นข้างหลังของซึงรี

"โอ๊ยยย จะ...เจ็บ...หยุดก่อน..." แกะน้อยร้องเสียงหลง...จ้าวหมาป่ายอมหยุดมือ หันมาใช้เรียวลิ้นลากประโลมด้านหน้าสักพักจนเสียงใสเริ่มครางขึ้นอีกก็ดันนิ้วลึกเข้าไปมากขึ้น...กวาดวนเบาๆ...แล้วเพิ่งจำนวนนิ้วเข้าไปอีก....จากหนึ่งเป็นสองและสาม...เขาชักนิ้วยาวเข้าๆออกๆ...

มือน้อยทั้งสองที่ตอนนี้ถูกปล่อยเป็นอิสระ เอื้อมลงมาเบื้องล่าง กำขยุ้มกลุ่มผมสีดำสนิทระบายความซ่านเสียวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง...สะโพกแอ่นหยัดบดเบียดกับใบหน้าคร้าม...

"อะ...อ๊า!!..." ซึงรีกรีดร้องกระชากเสียงคราเครือ เมื่อเทมโปถอยปลายนิ้วและริมฝีปากออก ขยับตัวขึ้นมาทาบทับร่างบาง  แล้วเริ่มทำการสอดแทรกกายลึกซึ้งที่ช่องทางเบื้องหลังด้วยสัดส่วนร้อนผ่าวของเขา

"ให้ตาย...คึ...เจ้านี่ แน่นเป็นบ้า..." อยากตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายเหลือเกินว่า ก็เพราะมันเป็นครั้งแรกของเขานี่หว่า!!! แต่ที่ผ่านออกมาจากริมฝีปากอิ่มก็มีแต่เสียงครางหวะหวิวเท่านั้น

"อา...อา..." ร่างเล็กกว่าครางในลำคอพลางโอบกอดอีกฝ่ายไว้ ยามเมื่อร่างสูงเริ่มขยับสะโพกเข้าออกช้าๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นถี่กระชั้นขึ้น เมื่อใกล้ถึงจุดสิ้นสุด

"ซึงรี..." เทมโปครงหนักๆเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดเข้าสู่เรือนร่างบอบบางที่แสนหวานฉ่ำน่าหลงไหลนี้...

สายธารอุ่นร้อนซึ่งผ่านเข้าสู่กายอย่างรุนแรง ทำให้แกะน้อยถึงกับหวีดร้องก้อง แล้วปลดปล่อยตามอีกฝ่ายไปนิดๆกัน...

ทั้งสองกอดรัดกันอยู่ครู่ใหญ่ กระทั่งลมหายใจที่หอบถี่ค่อยๆคลายลง จ้าวหมาป่าถอนกายออกพลิกตัวลงมานอนข้างๆร่างเล็ก เขาเอื้อมมือมาโอบซึงรีและดึงเข้าหาตัว แต่มือเล็กกลับผลักเขาออก

"ท่าน...ท่านขืนใจข้า...ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ!!" เสียงใสตะโกนลั่น

"ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าอย่ายั่วข้า แต่เจ้าไม่ยอมฟังเอง ช่วยไม่ได้" เทมโปยอมปล่อยมือ แล้วลุกขึ้นเทไวน์องุ่นใส่แก้ว

"เอามั้ย?" ถามพลางยื่นให้ แต่แกะน้อยไม่ได้สนใจ กลับจ้องตาอีกฝ่ายอย่างเคืองๆ

"อืม...ไวน์นี่รสเลิศนะ...แต่คงสู้เจ้าไม่ได้" ว่าพลางยิ้มกริ่มจนคนฟังชักหมั่นไส้ จ้าวหมาป่าดื่มไวน์จนหมดแก้ว แล้ววางไว้โต๊ะข้างเตียงตามเดิม ก่อนจะดึงแกะน้อยมากอดอีกครั้ง

"นอนเถอะ...ยังไม่เช้าเลย...เจ้าคงเหนื่อย" เทมโปบอก ซึ่งแกะน้อยก็ยอมนอนนิ่งแต่โดยดีไม่ได้ขัดขืน แต่ในใจนั้นกำลังวางแผนหาวิธีหนีในเช้าวันรุ่งขึ้น...

จบตอนที่ 2

ตัวละครออกมาครบแล้ว

nc ก็ออกมาแล้วด้วย (เบาๆค่ะ ยังไม่ได้รุนแรงเท่าไหร่?)

ตอนต่อไป??? นานค่ะๆ ยังคิดไม่ออก 555+

แล้วพบกันกับฟิคฮัลโลวีนค่ะ (ขอกลับไปรีไวน์เรื่องใหม่ก่อน)