Big Bang Fiction Yaoi

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ

ชาย รัก ชาย

เพราะฉะนั้น ถ้าคุณรับไม่ได้

ก็กรุณาปิดไปซะ

แต่ถ้ายังอยากจะอ่านต่อล่ะก็

เชิญอ่านต่อได้เลย

-----------------------------------------------------------------------------------------------  

Title  : Gravity [2/2]

Writer : Gypsy

Pairing : Tempo x Jiyong

Rating  : NC - 17

*แกร๊ก* เสียงเปิดประตูดังแผ่วและตามด้วยเสียงฝีเท้าที่แทบจะไม่ได้ยิน ร่างสูงก้าวเข้ามายืนข้างเตียงทอดสายตามองร่างเล็กๆ ที่หลับสนิทเบื้องหน้านิ่ง

"อือ..." เสียงใสคราวเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสร้อนผ่าวที่ทาบลงบนริมฝีปาก มือใหญ่สอดเข้าใต้เสื้อลูบไล้ไปทั่วกาย กวงตากลมโตค่อยๆเปิดมอง...ซึงฮยอนจึงละเรียวปากของตัวเองออกจากปากแดงๆที่เผยออ้าหอบหายใจระริน

"วันนี้ฉันเอาของดีมาด้วย" บอกยิ้มๆ

"เอ๊ะ?"

"โลชั่น...ทีนี้นายก็จะไม่เจ็บแล้ว" จียงเริ่มเหงื่อตกเมื่ออีกฝ่ายชูของในมือให้ดู...ก่อนที่จะค่อยๆถอดเสื้อผ้าของตัวเองและของร่างบางตรงหน้าออก

"รู้สึกยังไงบ้าง?" เสียงทุ้มพร่าด้วยแรงอารมณ์เอ่ยขึ้น พลางขยับนิ้วเรียวที่ชุ่มโขกไปด้วยโลชั่นนวดวนตรงบริเวณปากทางอย่างเบามือ แล้วค่อยๆกดแทรกเข้าไปแช่มช้า คิ้มเข้มขมวดมุ่นกับความตึงแน่นของร่างเล็ก

"เย็น..." เสียงใสครางบอก ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง แต่เขาก็พยายามผ่อนคลายอย่างเต็มที่

"เหรอ? ข้างในร้อนสุดๆเลยนะ" ซึงฮยอนคลี่ยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเพิ่งจำนวนนิ้วขึ้นอีกอีกเป็นสองสอดดันลึกเข้ามาเรื่อยๆ มือใหญ่อีกข้างก็ตรงเข้ากอบกุมปลุกเร้าส่วนอ่อนไหวของร่างบางไปด้วย เพื่อลดความตึงแน่นให้กับอีกฝ่าย ซึ่งก็ได้ผลไม่น้อยจนจียงเผลอครางออกมา

"อื้อ...อ๊ะ..." เมื่อเห็นว่างร่างบอบบางไม่มีอาการขัดขืน ปลายนิ้วทั้งหมดจึงถูกถอนออกไป ทำให้จียงรู้สึกโหวงในท้องแปลกๆ แต่ก็ไม่นานนักเมื่อร่างสูงเข้ามาเติมเต็มให้เขาอีกครั้งหนึ่ง

เรียวแขนบางโอบรอบเอวอีกฝ่ายไว้ แล้วซุกใบหน้าเข้าหาแผ่นอกกว้าง จังหวะอันอ่อนหวานแต่ลุ่มลึกของซึงฮยอนสร้างความวาบหวิวและอิ่มเอมให้จนจียงรู้สึกราวกับกำลังละลายอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย

"ฮ่า!...อืม..." ริมฝีปากอิ่มงามเผยอหอบครางอย่างสุขสมในรสสัมผัส ความเจ็บปวดจากการซ้ำแผลเก่าแม้จะมีอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับความสุขที่ได้รับมันก็ช่างน้อยนิดเหลือเกิน

เรียวขาคู่งามแม้จะสั่นระริกแต่ก็พยายามขยับให้เข้ากับการแทรกสอดของร่างวูง และยิ่งซึงฮยอนทวีจังหวะรุกเร้ารุนแรง ร่างบอบบางก็โอนอ่อนโดยการแยกขาออกกว้างเพื่ออำนวยความสะดวกให้มากขึ้น

ทว่าทันทีที่ซึงฮยอนสัมผัสถึงแรงตอดรัดที่ชักกระตุกถี่ของช่องทางคับแคบ รวมทั้งอาการเกร็งต้นขาน้อยๆบ่งบอกถึงอารมณ์ที่ใกล้จะถึงฝั่งของอีกฝ่าย เขาก็หยุดการกระทำทั้งหมดลงพลัน ขณะเดียวกันก็ทำการถอนกายออกจนหมด

"ซึงฮยอน!!...ไม่นะ!!..." จียงร้องขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เพราะตอนนี้เขาถูกจับนั่งอ้าขาคร่อมอยู่บนตักของร่างสูง แถมมือใหญ่ยังยกสะโพกเขาขึ้นแล้วกดลงเป็นการเริ่มต้นการสอดแทรกอีกครั้ง สุดท้ายสิ่งที่จียงทำได้ก็แค่จับบ่ากว้างไว้เป็นหลักพยุงกาย เพราะไม่อาจต้านทานต่อนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววสุขสมชัดเจนขณะจับจ้องเขาไม่วางตานั้นได้เลย

"ไม่เป็นไรนะ" ซึงฮยอนกระซิบปลอบข้างหูร่างที่ซวนซบอยู่กับอกเขาอย่างเหนื่อยอ่อน ทันทีที่ขยับรับสัดส่วนอันร้อนผ่าวนั้นจนสุดทาง

แม้จะรู้สึกอับอายอยู่บ้างกับการที่ต้องเป็นฝ่ายอยู่บนแล้วขยับด้วยตนเอง แต่มืออุ่นที่เฝ้าปรนเปรอ ปลุกเร้าไม่ห่าง ก็ค่อยๆ ละลายความอับอายนั้นให้หายจากมโนสำนึกทีละน้อย สะโพกเล็กจึงเริ่มขยับโยกคลอนอย่างต่อเนื่อง วงแขนคู่บางรับรอบคออีกฝ่ายแน่นเข้า ปลายนิ้วเรียวเล็กจิกไปบนผิวไหล่เปล่าเปลือยพร้อมกับครางปนสะอื้นออกมาเต็มเสียง เมื่ออารมณ์ขึ้นถึงจุดสูงสุด

"อ๊ะ...อ๊า...." ซึงฮยอนเบียดแทรกกายเข้าไปในช่องทางที่กระตุกบีบรัดอีกไม่กี่ครั้งก็ถูกฉุดให้ตามจียงไปติดๆพร้อมกับคำรามล่นอย่างสาสมใจ

ทั้งสองกอดรัดกันอยู่ครู่ใหญ่ กระทั่งลมหายใจที่หอบถี่ค่อยคลายลง จียงจึงตัดสินใจเอ่ยคำๆหนึ่งออกมา

"ฉันชอบซึงฮยอนนะ" ไม่มีคำตอบกลับจากร่างสูง ซึงฮยอนถอนกายออกมาแล้วลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเงียบๆ...

++++

เรารู้...ว่าจะไม่มีคำตอบกลับมา...

ทั้งๆที่รู้...

ขณะที่จียงกำลังเดินทางมาโรงเรียน ระหว่างทางเพราะมัวเหม่อ ร่างบางจึงเดินชนเข้ากับคนที่เดินสวนมาอย่างจัง จนเกือบจะล้ม แต่ซึงฮยอนที่เห็นเหตุการณ์เข้าก็ตรงไปคว้าไว้ได้ทันก่อนจียงจะล้มลงไป

"ทำอะไรอยู่น่ะ? ซุ่มซ่าม"

"ซึงฮยอน!!" จียงเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างแปลกใจ เจ้าของชื่อยิ้มให้ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของอีกฝ่ายเบาๆ

"ทำหน้าอะไรของนาย...จริงสิ วันนี้ติดงานเลยไปไม่ได้ ล็อคประตูด้วยล่ะ"

"อื้ม..." จียงพยักหน้ารับ

บทสนทนาแค่นี้ก็ดีใจจะแย่แล้ว...ซึงฮยอนต้องไม่เข้าใจแน่...

ว่าเรื่องแค่นี้สำหรับเราแล้ว...เป็นเรื่องที่น่าดีใจแค่ไหน...

++++

"แล้วพอลองฟังเสียงข้างในดู...ก็เจอผู้ชายกำลังทำอะไรกันอยู่...เห็นเข้าจังๆเลยล่ะ" ที่โรงอาหารเวลาพักเที่ยง ซึงฮยอนที่นั่งทานข้าวอยู่กับกลุ่มเพื่อนของตัวเอง ก็ฟังเรื่องที่แดซองเล่าให้ฟังด้วยท่าทางตื่นเต้นสุดๆ

"แหงะ จริงน่ะ" แทยังถามย้ำ

"ปกติฉันไม่มีอารมณ์กับผู้ชายหรอกว่ะ..." ซึงรีพูดแทรกขึ้นมาบ้าง

"แต่ท่าทางจะรู้สึกดีสุดๆเลยนะ...ทำเอาตื่นเต้นเลย" แดซองแย้ง

"ยังไงก็ไม่นึกอยากลองอยู่ดี เนอะ" แทยังหันไปพยักเพยินกับซึงรี ซึ่งเขาเองก็เห็นด้วย

"...แต่ไม่คิดเหรอว่า ถ้ากับจียงล่ะก็ น่าจะทำได้?" ซึงฮญอนที่นิ่งเงียบมาจนถึงเมื่อกี๊ เอ่ยปากขึ้นมาบ้าง ซึ่งแทยังกับซึงรีก็ตอบกลับทันควัน

"ไม่คิดว่ะ ถอดเสื้อผ้าแล้วไม่มีหน้าอกไม่ใช่เหรอ"

"พูดอะไรพิลึก...ถ้าจียงเป็นผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง" ซึงฮยอนเหงื่อตกพลางคิด...ปกติจะไม่ทำแฮะ

++++

"จียง เดี๋ยวไปเที่ยวกันเถอะนะ" ยูบินเอ่ยชวนขณะพวกเขากำลังจะเดินกลับบ้าน

"จียง..." เสียงเรียกที่ดังขึ้นเบื้องหลังทำให้จียงต้องหันกลับไปมอง

"มีอะไรเหรอ? แดซอง?"

"โทษที มานี่หน่อยได้ไหม?" อ๊ะ...หรือว่า ซึงฮยอนอาจอยู่ด้วย คิดได้อย่างนั้นจึงหันไปปฏิเสธเพื่อนสาว แล้วเดินตามแดซองมาจนถึงห้องเก็บของที่ไม่ได้ใช้แล้ว

"จียง..." แดซองเอ่ยเรียก พลางเอื้อมมือมาจับไหล่บางกดลงกับโต๊ะอย่างแรงจนจียงร้องเสียงหลง

"เอ๊ะ!...หวา...เดี๋ยว!!...จะทำอะไร?...แดซอง...."

"โธ่เว้ย! อย่าขัดขืนเซ่..." ตะโกนใส่อย่างหงุดหงิด เพราะร่างบางเบื้องล่างผลักไสสุดกำลัง

"คิดอะไรอยู่น่ะแดซอง? ทำไมถึงทำแบบนี้?"

"อึ่ก...ไม่ยอมจริงๆสินะ"

"นายคิดอะไรอยู่กันแน่...บ้าผู้หญิงจะตายแท้ๆ" จียงพูดพลางหอบหายใจพลาง เพราะกว่าที่จะทำให้อีกฝ่ายหยุดได้ก็ทำเอาเหนื่อยน่าดู

"ก็ซึงฮยอน...ซึงฮยอนบอกว่าถ้าเป็นจียง น่าจะยอมให้ทำได้...เลยคิดว่าฉันก็น่าจะได้ด้วย" แดซองบอก พลางคิด เอ...ฟังผิดหรือเปล่าหว่า?

"ฮ่ะ ฮ่ะ ก็ได้ แดซอง...ถ้าแค่ครั้งเดียวล่ะก็ได้เลย"จียงหัวเราะร่วนก่อนจะตอบรับอีกฝ่าย

++++

เลวร้ายที่สุด...นึกว่าสื่อใจถึงกันได้บ้างแท้ๆ...

"จียง เป็นอะไร? วันนี้ท่าทางแปลกๆ" ซึงฮยอนเอ่ยถามขึ้น เมื่อพวกเขาอยู่ภายในห้องของจียงเหมือนปกติเช่นทุกครั้ง

"เมื่อวาน...ฉันนอนกับแดซอง นายบอกใช่ไหมว่าฉันน่าจะยอมให้?" ร่างสูงที่ได้ฟังจียงพูดตกใจนิ่ง จนพูดอะไรไม่ออก จึยงจึงเอ่ยปากต่อ

"ฉัน...เหนื่อยเต็มที...ทั้งๆที่รักแต่ก็เหนื่อย..."

++++

ที่ห้อนเรียนในเช้าวันรุ่งขึ้น ซึงฮยอนนั่งเงียบไม่ยอมคุยกับกลุ่มเพื่อนดังเช่นทุกวัน สร้างความประหลาดใจให้กับแดซอง จึงต้องเดินเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง

"เป็นอะไร? ซึงฮยอน?"

*ผลั่ก* ร่างสูงปล่อยหมัดต่อยอีกฝ่ายจนล้มโครม ก่อนที่จะตรงเข้าไปซ้ำอีกครั้ง แทยังก็รีบเข้ามาห้ามไว้ได้ก่อน

"หยุดนะ ซึงฮยอน!!...เป็นอะไรของนายน่ะ?"

"โธ่เว้ย!!" พอหันมาเห็นร่างบางที่มองเหตุการณ์อยู่ ก็สบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย แล้วรีบเดินออกจากห้องเรียนไป

++++

จียงที่ตามอีกฝ่ายมาจนถึงดาดฟ้าทักขึ้น

"ไปชกแดซองทำไม?" ซึงฮยอนตกใจหันมาตามเสียง เพราะไม่คิดว่าจียงจะตามเขาออกมา

"ไม่รู้...ความจริงอยากชกนายอีกคนด้วยซ้ำ!!" หา...ทำไมถึงอยากชกเขา

"โธ่เว้ย!...ทำไมถึงยอมให้หมอนั่นฟะ!?" เอ่ยต่ออย่างหัวเสีย

"ก็...ก็ซึงฮยอนบอกกับแดซองเองนี่นา..." เสียงใสตอบกลับบ้าง

"นี่...ฉันไม่ได้พูดในความหมายนั้น...ชิ!" ว่าแล้วก็ดึงร่างบางเข้ามากอด จียงที่ไม่ทันตั้งตัวจึงถูกกระชากเข้าหาง่ายๆ

"อย่านอนกับคนอื่นอีกเด็ดขาดนะ" ริมฝีปากของซึงฮยอนจูบเคล้าอย่างอ่อนหวาน สร้างความหวังให้แก่ร่างบางลึกๆ

"ซึงฮยอน...ชอบฉันไหม?" จียงเอ่ยถาม เมื่อร่างสูงละริมผีปากออกแล้ว พอมองใบหน้าคมใกล้ๆจึงเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเขินอยู่

"เรื่องแค่นั้น...คิดเองสิ..." จบคำพูดเรียวปากบางก็เริ่มต้นจูบอีกฝ่ายอีกครั้ง...

นี่...จากนี้ไปจะทำยังไงดี...

อยู่แบบนี้ต่อไปดีหรือเปล่า...

ซึงฮยอนบอกฉันที?...

THE END

ช่วงนี้ยิปซีอาจจะไม่ค่อยได้เข้ามาอัพบล็อกบ่อยนักค่ะ

เพราะต้องรีบเคลียร์งานให้เสร็จก่อนปีใหม่

หลังปีใหม่ยิปซีวางแพลนไว้ว่าจะกลับไปเรียนต่อแล้วค่ะ

ช่วงนี้ก็ปั่นงานหัวยุ่งไม่มีเวลาแต่งฟิคเลย

*ดิท*

แต่ถึงไม่มีเวลาแต่งฟิค ดันมีเวลาเล่นเกมแฮะ

ยิปซีกำลังบ้าออดิชั่นมากๆเลยล่ะค่ะตอนนี้

นี่คือตัวละครของยิปซี ที่ใช้เล่นค่ะ เลเวล 34 เอง

T^T ทำไมมันอัพอยากขนาดนี้นะ

 *ดิท*  รอบที่ 2

ตอบคอมเมนท์ค่ะ

ทำไมเทมถึงทำตัวแตกต่างกันในเวลากลางวันและกลางคืน

เหตุผลก็แค่นิสัยเด็กๆน่ะค่ะ ไม่ยอมรับความจริงว่าตัวเองชอบเขา

และก็เพราะอยากจะปิดบังเรื่องของตัวเองกับจียงไว้

ไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ค่ะ นั่นแหล่ะมันถึงออกมาเป็นแบบนี้

ตอบอีกข้อ ทำไมต้องเป็นแดซอง

เพราะแดซองเขาเป็นผู้ชายค่ะ(?) ว่าไป

นิสัยแดซองจะออกแบบผู้ชายที่น่าจะบ้าผู้หญิง

คือแนวเขาไม่ใช่ เมะหรือเคะ น่ะค่ะ

อย่างที่จียงว่านั่นแหล่ะ ปกติน่าจะบ้าผู้หญิงแท้ๆ

แต่แค่อยากลองใช่ไหมล่ะ ว่าผู้ชายมันจะรู้สึกดีหรือเปล่า

ก็เลยให้แดซองรับบทนี้ค่ะ ไม่เหมาะกับแทยังหรือซึงรีเนอะ!

สุดท้าย ฟิคเรื่องนี้ได้แกล้งคนด้วยล่ะ กร๊ากก

สมน้ำหน้าเทมมัน รักก็ไม่ยอมบอกว่ารัก

ทำตัวแปลกประหลาดไม่เหมือนชาวบ้านเขา

ไงล่ะ โดนจียงประชดซะบ้างจะได้รู้สึก ^^

ความจริงก็แค่หมั่นไส้เทมที่ไปจูบกับเจ้เฮียวริ ก็แค่นั้นเอง