Big Bang Fiction Yaoi

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ

ชาย รัก ชาย

เพราะฉะนั้น ถ้าคุณรับไม่ได้

ก็กรุณาปิดไปซะ

แต่ถ้ายังอยากจะอ่านต่อล่ะก็

เชิญอ่านต่อได้เลย

-----------------------------------------------------------------------------------------------  

Title  : Fire 3

Writer : Gypsy 

Pairing : Tempo x Jiyong

Rating  : NC - 17

Author note :  ศึกชิงนาย (?) 5 5 + 

ตกเย็นจียงก็ออกมารอพบเยอึน

หญิงสาวมาตรงตามนัด...เยอึนยิ้มทักทายเขาราวกับไม่เคยโกรธกันมาก่อน

จียงยิ้มตอบ...

"ฉันไม่ได้มาช้าไปใช่ไหมคะ?"

"ไม่เลยๆ ตรงเวลาเป๊ะ ไปกันหรือยัง" หญิงสาวสอดแขนคล้องแขนจียง ชายหนุ่มวางมือบนหลังมืออีกฝ่าย...ตบเบาๆ

"ฉันคิดถึงคุณจังเลยค่ะ" จียงหันหน้าไปยิ้มด้วย

"วันนี้เราไปเที่ยวต่อกันนะคะ" เยอึนเอ่ย...จียงพยักหน้ารับ ดีกันใหม่ๆ แบบนี้เขาก็อยากเอาใจอีกฝ่าย อาจเป็นเพราะว่าในใจเขารู้สึกผิดที่ทำเหมือนไม่จริงใจกับเยอึน ใช้เป็นเครื่องมือแบบนี้ ทำให้จียงอยากที่จะเอาใจหญิงสาวเป็นพิเศษ

"อืม ก็ได้"

++++

"วันนี้ฉันเลี้ยงเอง เยอึน" หญิงสาวยิ้มรับ

แน่ล่ะ...หล่อนไม่จำเป็นต้องจ่าย เยอึนคิด

ตอนนี้สิ่งที่หล่อนต้องระวังก็คือผู้ชายที่ชื่อเชวซึงฮยอน เยอึนรู้ว่าผู้ชายคนนั้นรู้ทันหล่อนไปซะทุกเรื่อง แล้วก็ทราบว่าผู้ชายประเภทนี้สามารถเข้าไปนั่งในหัวใจของคนอื่นได้อย่างไม่ยากเย็น

เยอึนกลัวว่าจียงจะเปลี่ยนใจหันเหไปรักชอบกับผู้ชายคนนั้น...ทุกอย่างที่หล่อนหวังไว้จะสลายไปทันที หล่อนยอมให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้

หญิงสาวกำลังคิดหาทางรวบรัด...

เยอึนทราบดี ถึงจียงจะดูเป็นคนหัวสมัยใหม่ แต่ก็ไม่เคยปล่อยตัวให้ใคร...แม้แต่กับหล่อนเอง ซื่อสัตย์ และเคารพนับถือตัวเองเป็นที่สุด

ถ้าจียงมีอะไรกับหล่อนแล้ว จียงก็จะเป็นของหล่อนคนเดียวตลอดไป...เยอึนยิ้มย่องในใจ

หล่อนมีภาษีเหนือกว่าผู้ชายคนนั้น ตรงที่มีทางมากกว่า และจียงเกลียดเขา

เยอึนชะงักไป เมื่อรถสวนกับมอเตอร์ไซค์คันสวยสะดุดตาคันนั้น

เยอึนสังเกตุเห็นทันทีว่า จียงหน้าเปลี่ยนสีไป

"คุณคงไม่ได้นัดผู้ชายคนนั้นไว้" หญิงสาวชักเสียงแข็ง

"เปล่า..." จียงส่ายหน้า

"งั้นเขามาทำไม นั่น เขากลับรถตามเรามาแล้ว" จียงใส่เกียร์เพิ่มความเร็ว แต่เมื่อหันไปดู เห็นซึงฮยอนกำลังแซงมาอย่างง่ายดาย

ร่างสูงยกมือทำความเคารพแบบทหารแล้วแซงไป...เร่งความเร็วจนห่างไปทุกที

จียงขมวดคิ้วมุ่น...ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้ทำไม ตามแต่ก็ไม่ได้ราวีอย่างที่กลัว

++++

เยอึนพาจียงมาเที่ยวในผับที่ไม่เคยพามาก่อน

ได้ยินเยอึนพูดกับเพื่อนๆ ผู้ชายของตนเอง และมองไปทางซึงฮยอนที่มาดักรอที่หน้าร้านแล้วเดินเข้ามาภายในอย่างไม่หวั่นว่าเป็นถิ่นใคร

"ผู้ชายคนนั้นตามตื๊อแฟนฉัน...ทำให้ฉันรำคาญ"

"นั่นมันพี่ซึงฮยอนนี่เยอึน" แดซองพูดขึ้น...เยอึนทำหน้าเจื่อนไป

"ทำไม รู้จักเหรอ?"

"ใครๆก็รู้จักทั้งนั้น เธอคงไม่ให้นเล่นงานพี่ซึงฮยอนหรอกนะ...เธอประสาทไปหรือเปล่า"

"บ้าฉิบ" เยอึนหัวเสียที่ไม่มีใครช่วย

"ฉันว่าเธออย่าไปยุ่งกับพี่ซึงฮยอนดีกว่า จะเจ็บไม่รู้เรื่อง ใครๆ ในมหาลัยก็รู้ทั้งนั้นว่าขนาดไหน"

"ตกลงไม่ช่วยใช่ไหม?"

"ไม่ล่ะ...ไม่อยากเอาหน้าไปล่อฝ่าเท้า ฝ่าเท้าหนักๆด้วยนะจะบอกให้ ฉันขอเตือน...อย่ายุ่งกับพี่ซึงฮยอนดีกว่า แฟนเธอน่ะถ้าเขาอยากได้ก็ไม่มีทางหลุดพ้นมือหรอก"

"ใหญ่มาจากไหน ฉันไม่มีทางให้แน่" เยอึนฉุนเฉียว

"ฉันเตือนด้วยความหวังดี ไม่เชื่อก็ตามใจ" แดซองเตือน ก่อนจะเดินจากไป

ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน บางคำพูดทำให้จียงใจสั่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้...จียงอยากหนีไปให้พ้นๆ

'ถ้าเขาอยากได้ก็ไม่มีทางหลุดพ้นมือหรอก' จียงคิดในใจ รู้สึกขนลุกเกรียว ทั้งกลัวทั้งขยะแขยง เขาควรทำอย่างไรดี?

"ไปเต้นกันเถอะค่ะ" เยอึนเอื้อมมือมาจับมือจียง จูงพาไปที่ฟลอร์

สายตาของซึงฮยอนที่นั่งที่มุมมืดสลัว ทำให้จียงจำต้องเดินตามหญิงสาวไป แต่จู่ๆเขาก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาดื้อๆ...ดื่มค็อกเทลไปแก้วเดียวไม่น่าที่จะทำให้เขาเมา

จียงเซนิดๆ เยอึนเข้ามาประคอง

"ปวดหัวจังเยอึน"

"กลับเถอะค่ะ" จียงพยักหน้า แม้จะรู้สึกมึนศีรษะ ก็อดที่จะเหลือบมองหาชายหนุ่มผู้นั้นไม่ได้ ทันทีที่จียงกับเยอึนลุก ซึงฮยอนก็ลุกตาม...

จียงเห็นซึงฮยอนหันไปพูดอะไรบางอย่างกับแดซอง ที่ค้อมกายราวกับอีกฝ่ายเป็นเจ้านายอย่างนั้น ผงกศีรษะรับรู้สิ่งที่ซึงฮยอนพูด

เยอึนพาจียงมาที่รถ รีบก้าวเร็วไปนั่งด้านคนขับ ตั้งใจจะขับรถหนีไปก่อนที่ซึงฮยอนจะออกมา...

พอเห็นร่างสูงของซึงฮยอน เยอึนก็สบถออกมา

จียงรู้สึกเลือนๆ แต่ช่วยตัวเองไม่ได้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขา...

จียงนึกถึงค็อกเทลแก้วนั้น เขาตกใจ...เมื่อความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ

ไม่ ! โอ๊ย ! จึยงปวดศีรษะติ้วจนต้องหลับตาลง ครางออกมา

เยอึนดูจะไม่สนใจอาการผิดปกติของแฟนหนุ่มมากนัก หล่อนขับรถเร่งแรงด้วยความเร็วสูง

หญิงสาวหัวเราะ เสียงฟังดูมีชัยชนะ

เยอึนคงหนีผู้ชายคนนั้นได้ล่ะมั้ง แล้วหล่อนจะพาเขาไปไหน จียงคิดเลือนๆ บอกกับตัวเองว่าอย่าหวาดหวั่น เยอึนไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ถ้าใช่ล่ะ...อีกใจค้านขึ้น

รถจอดสนิท...เยอึนลงมาพยุงจียง

จียงตกใจที่พูดไม่ได้ ร่างกายเปลี้ยไปหมดเบิกตากว้าง มองหน้าเยอึนที่ไม่ได้มองมาที่ตัวเอง ใบหน้าหญิงสาวดูเคร่งเครียด ท่าทางมุ่งมั่นจนจียงรู้สึกว่าตนเองกลัวใบหน้าแบบนี้ของอีกฝ่าย

จียงมองไปรอบๆ ที่นี่ไม่ใช่ที่พัพกของตนเอง

"เป็นของฉันนะคะ" เยอึนพึมพำ เมื่อวางเรือนร่างโปร่งบางของจียงลงบนเตียงหนานุ่ม

"คุณเกลียดผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เหรอ เป็นของฉันแล้วเขาจะได้เลิกยุ่งกับคุณไงคะ"

ไม่นะ...ไม่ !

จียงพยายามที่จะขยับตัว พยายามที่จะพูด แต่ก็ทำไม่ได้ เยอึนวางยาอะไรให้เขาคืนนี้

จียงขอบตาร้อนผ่าว...รู้สึกกังวลเมื่อเยอึนเริ่มถอดเสื้อผ้าของตนเอง

เขาอุส่าต์ไว้ใจเยอึน...แต่เยอึนกลับตอบแทนเขาด้วยวิธีนี้...จียงร่ำร้องอย่างเจ็บใจตัวเอง

เหงื่อซึมออกมาเต็มขมับ ทั้งด้วยความตื่นเต้นและตกใจกับเหตุการณ์ที่กำลังเผชิญ

* ปึ้ง *

ประตูห้องถูกกระแทกโครมครั้งเดียวก็เปิดผางออก กระทบกับผนังดังปึ้ง

เยอึนผงะ...

ซึงฮยอนมองมาด้วยสายตาน่ากลัว

"คุณเข้ามาทำไม" เสียงทุ้มของซึงฮยอนหัวเราะ หึๆ ปลายตามาที่เตียง

จียงไม่เคยอับอายเท่านี้มาก่อนในชีวิต เขาเปลือยเปล่า ไร้ปัญญาช่วยตัวเอง

"คุณจะทำอะไร?" เยอึนตะโกนถาม เมื่อเห็นซึงฮยอนกำลังสวมเสื้อผ้าให้จียง

"ผมว่าคุณรีบสวมเสื้อผ้าแล้วออกไปจากที่นี่ดีกว่า" ซึงฮยอนกล่าวอย่างใจเย็น

"แผนการของคุณพังแล้ว...เพื่อนคุณเขาฉลาดพอที่จะบอกกับผมว่าคุณคิดจะทำอะไร ไอ้แผนเด็กๆแบบที่คุณกำลังใช้กับจียงน่ะ มันใช้ไม่ได้เสมอไปหรอก" ซึงฮยอนพูดจบก็จัดการช้อนเรือนร่างโปร่งบางขึ้นอุ้ม...เดินไปที่ประตูโดยไม่ได้สนใจหันกลับไปมองเยอึนที่ทรุดลงกับพื้นแล้วร้องไห้โฮ

จียงหน้าแดงก่ำ เมื่อสบตากับร่างสูง ยามวางเขาให้นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์ของตนเอง

The end past 3

2 B Con

เดินทางมาถึงตอนที่ 3 แล้วนะคะ เป็นอย่างที่ทุกคนเดาเอาไว้หรือเปล่า

ที่จริงยิปซีเข้าใจเยอึนนะคะ ว่าแหม๋ จียงออกจะน่ารักแบบนี้ ใครๆก็อยากเป็นเจ้าของ

แต่เธอเล่นวางยาแล้วพาเข้าห้องแบบนี้ เอิ่มมม แรงไปไหมมมมมม

5 5 อินค่ะ อิน

คาดว่าหลายๆคนรอ NC อยู่ ใจเย็นค่ะๆ เรื่องมันต้องค่อยๆดำเนินไป

แต่ตอนหน้าจบแล้ว NC ก็ต้องออกมาด้วยใช่ไหมล่ะคะ

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คิดว่าจะลงตอนจบให้พรุ่งนี้ค่ะ

ขอบคุณที่ติดตาม ติชมด้วยนะคะ